Als we de mol meetellen die je in 'The Departed' speelde, zit je al aan je derde spionnenrol. Ben je ze nog niet beu?

Matt Damon: Nee, man. Het zijn fantastische rollen. Er kan er altijd nog eentje bij! (lacht) Ik speel graag spionnen en het publiek houdt van ze. De mensen identificeren zich met complexe figuren als Bourne of Wilson, wellicht omdat we in zulke complexe tijden leven.
...

Matt Damon: Nee, man. Het zijn fantastische rollen. Er kan er altijd nog eentje bij! (lacht) Ik speel graag spionnen en het publiek houdt van ze. De mensen identificeren zich met complexe figuren als Bourne of Wilson, wellicht omdat we in zulke complexe tijden leven. Damon: Ik was niet eens de tweede keuze: de productie sleepte zo lang aan dat ik wellicht pas op de vijfde plaats kwam. Aanvankelijk ging Robert De Niro zelf de hoofdrol spelen, maar dan was het personage een stuk ouder geweest. Ach, van zulke dingen lig ik echt niet wakker. Elk script dat je aangeboden krijgt, wordt sowieso ook aan anderen gepresenteerd. Damon: Ja, ik moest op de rem gaan staan. De adrenalinerush van Martin Scorseses bezeten aanpak werkt verslavend, en het was afkicken geblazen toen ik op De Niro's set arriveerde. Maar je kan de twee projecten niet echt vergelijken. The Departed zou ik vergelijken met een goedgeschreven pulproman, terwijl The Good Shepherd meer weg heeft van een lijvige literatuurklassieker. Damon: Het waren allebei interessante rollen. Mijn personage uit The Departed groeide op in Boston, de stad waar ik geboren en getogen ben. Ik wist dus perfect hoe zo'n figuur praat en handelt. Eigenlijk was mijn hele leven een voorbereiding op die rol. Dat lag wel even anders bij The Good Shepherd. Daarvoor verslond ik stapels boeken over de CIA en had ik lange gesprekken met voormalige agenten, waardoor ik inzicht kreeg in hun werkmethodes en hun - vaak problematische - privéleven. Damon: Angelina gaat met een van mijn beste maten, dus ik moet op mijn woorden letten (lacht). Wilson gelóóft in wat hij doet. Hij is ervan overtuigd dat de CIA het verschil zal maken voor de wereldvrede. Zijn baan brengt verantwoordelijkheden mee. We hebben het niet over een fabrieksarbeider die zijn familie zomaar in de steek laat. Eigenlijk is Wilson een heel tragische figuur. Zijn lot wordt bepaald door hogere instanties. Damon: Bob vroeg me zo minimalistisch mogelijk te acteren. Hij stond tijdens het filmen steeds vlakbij, zodat hij opmerkingen kon maken, me om kleine aanpassingen vragen en zorgen dat alle details juist zaten. De beste acteur ter wereld die je advies in de oren fluistert: heerlijk vond ik dat. Damon: Het was natuurlijk even wennen aan zijn manier van werken. Maar Bob is een ongelooflijk vriendelijke vent, die het beste met iedereen voorheeft. Als hij je raad geeft, klinkt hij niet als een strenge generaal, maar als een wijze filosoof. Damon: Op dat vlak verschillen Marty en Bob niet zo erg van elkaar. Ze hebben allebei een feilloze bullshitdetector. Wanneer een scène onecht aanvoelt, zullen ze onmiddellijk ingrijpen. Scorsese is natuurlijk geobsedeerd door de technische kant van de zaak, maar hij houdt zich ook bezig met de personages. Meteen ook de reden waarom The Departed een stuk langer duurt dan het Aziatische origineel, Infernal Affairs. Damon: Marty denkt in shots. Als hij vertelt over dingen die hij meegemaakt heeft, klinkt het alsof hij ze voor zich ziet op het witte doek. Ik ken maar een paar regisseurs die zo bezeten zijn door hun vak: Spielberg, Soderbergh en Coppola. Gus Van Sant werkt bijvoorbeeld helemaal anders. Hij repeteert eerst met zijn acteurs en beslist pas nadien welk shot het beste bij de scène past. Damon: Ik heb Casino Royale nog steeds niet gezien, maar ik vind wel dat ze onze poster moeten teruggeven (lacht). Elke keer als ik voorbij zo'n gigantische affiche wandel, ga ik op zoek naar mijn eigen gezicht. Maar goed, die facelift heeft mijn Britse collega duidelijk deugd gedaan. Toch blijven de verschillen tussen Bond en Bourne gigantisch. Bond zal altijd deel uitmaken van een imperialistische, misogyne traditie waar Bourne totaal geen uitstaans mee heeft. Damon: De opnames van The Bourne Ultimatum zijn nog bezig. Deze keer belandt Jason in Tanger, Madrid, Londen en uiteindelijk de VS. Damon: Als ik dat vertel, sturen de producenten een bataljon huurmoordenaars op me af (lacht). Laat ik het hierbij houden: dit is hoogstwaarschijnlijk de laatste in de reeks. Ik ben in elk geval heel blij dat Paul Greengrass ook deze aflevering wilde regisseren. Hij heeft aflevering 2, The Bourne Supremacy, echt een eigen gezicht gegeven. Door Steven Tuffin