Eerste zin Wat een belachelijk einde.
...

Eerste zin Wat een belachelijk einde. Dat - zie de eerste zin hierboven - is wat de hoofdpersoon uit Owen Donkers' Dryocopus denkt. Met een opengereten rug en een verhakkeld been ligt hij in een van de reusachtige bossen rond Metz. Wat er gebeurd is, kom je niet te weten. De enige informatie die je krijgt, is dat hij er de achtjarige Denis op uit gestuurd heeft om hulp te halen. En dat die toch al een hele tijd weg is. Terwijl hij het steeds kouder krijgt, denkt de man terug aan hoe het zo ver is kunnen komen. Pauline, al vijftien jaar zijn partner, had een onderzoeksbaan aangeboden gekregen in Saarbrücken. Omdat hij wonen in Duitsland niet zag zitten en Frankrijk verkoos, zochten ze een appartement in Metz, vanwaaruit Pauline zou pendelen. De man zou het huishouden doen, en schrijven natuurlijk, want hij moest dringend aan zijn vierde roman beginnen. Maar zo verloopt het niet echt. Van schrijven komt weinig in huis. Veel meer tijd steekt hij in het verkennen van de bossen rond Metz, op zoek naar zeldzame vogels, en dan meer bepaald spechten, die hij de dorpsgekken onder de vogels noemt. Hij heeft ook nogal wat tijd nodig om zich de gewoontes van het Franse leven eigen te maken en wordt af en toe door zijn hoogbejaarde buurvrouw om hulp, en vooral aandacht, gevraagd. En dan is er nog Céleste, de vrouw die hem Frans leert en met wie het wonderwel lijkt te klikken. Zijn Pauline ziet hij amper nog, aangezien zij van zes uur 's ochtends tot negen uur 's avonds van huis is, en Céleste blijkt maar al te gewillig om die leemte in te vullen. Dryocopus, wat trouwens de Latijnse naam is voor de specht, zou een glad wegleesromannetje over liefde en overspel kunnen zijn, maar dat is dan even zonder Donkers gerekend. Niet alleen weet je vanaf de eerste pagina dat er geen happy end komt, dat hij een sarcastisch doorslaggevende rol geeft aan een zwarte specht is al even ongewoon. Ook wat stijl betreft, is Dryocopus een bijzonder boek. Hele paragrafen zijn in zinnetjes van een woord of drie geschreven, waardoor je als lezer een andere tijdsbeleving krijgt, en het gevoel veel intenser mee te leven met de personages.