Netjes gepresenteerd op een schoteltje scheurende gitaren en sloganeske refreinen, met een klontje feminisme erbij: Dream Wife, The Bangles voor de #MeToo-generatie. 'I am not...

Netjes gepresenteerd op een schoteltje scheurende gitaren en sloganeske refreinen, met een klontje feminisme erbij: Dream Wife, The Bangles voor de #MeToo-generatie. 'I am not my body, I am somebody', hijst de in IJsland geboren maar in Californië getogen zangeres Rakel Mjöll de vuist over grungeriffs tijdens Somebody. De T-shirts zijn onderweg. Het is een compact kant-en-klaarpakketje dat Mjöll vormt met haar Britse vriendinnen Alice Go (gitaar) en Bella Podpadec (bas). Drie riot girls die de stil-luid-stilformule van Pixies onder de knie hebben, de uitdagende grimassen van Hole beheersen en de powerpop van Blondie goed hebben bestudeerd, maar nalaten daar memorabele songs uit te puren. Catchy, zeker, en best vermakelijk, op een B-filmachtige manier. Geen nachtmerrie, maar ook geen natte droom.