'De grens tussen documentaire en fictie bestaat niet, het is één groot grijs gebied. Een speelfilm is veel meer documentaire dan je denkt, en iedere docu bevat veel meer fictie dan je denkt.' Met die theorie als uitgangspunt vroeg de N...

'De grens tussen documentaire en fictie bestaat niet, het is één groot grijs gebied. Een speelfilm is veel meer documentaire dan je denkt, en iedere docu bevat veel meer fictie dan je denkt.' Met die theorie als uitgangspunt vroeg de Nederlandse regisseur Vincent Boy Kars aan danseres Leyla de Muynck om de hoofdrol te spelen in een film over haar eigen leven. Hij omringde haar met professionele acteurs en organiseerde een re-enactment van een aantal door haar gekozen sleutelmomenten: de dood van haar vader, de breuk met een vriend, een confrontatie met haar moeder... Tijdens die scènes zie je haar af en toe uit haar rol vallen, of hoor je hoe Karshaar buiten beeld een vraag stelt, opdat je op geen enkel moment zou vergeten dat je niet naar fictie aan het kijken bent. Maar wat is het dan wel? Zelf zegt De Muynck: ' Drama Girl is een documentaire waarin we een fictiefilm maken over mijn leven - of andersom.' Het is allicht geen toeval dat de camera haar op een gegeven moment in een fraai groen grasveld vangt, samen met de acteur die haar vriend speelt - een shot dat zo uit Boyhood van Richard Linklater lijkt geknipt. Opmerkelijke film.