Deze week hengelt M. Night Shyamalan naar de gunst van de bioscoopbezoeker met zijn nieuwe film 'The Happening'. Of verkies jij 'Disengagement' of 'Un conte de Noël', respectievelijk met Juliette Binoche en Catherine Deneuve?

Bespaar mij van die films met dat pseudofilosofisch gewauwel à la The Sixth Sense! Natuurlijk ga ik voor de Franse films, Catherine Deneuve is nog steeds zowat mijn natte droom. Disengagement gaat naar verluidt over mensen die ontdekken dat ze een gemeenschappelijke vader hebben. Typisch Frans, die vogelen er toch iets meer op los dan de gemiddelde Europeaan en gaan ook iets minder gecrispeerd om met de gevolgen ervan. (lacht smakelijk)
...

Bespaar mij van die films met dat pseudofilosofisch gewauwel à la The Sixth Sense! Natuurlijk ga ik voor de Franse films, Catherine Deneuve is nog steeds zowat mijn natte droom. Disengagement gaat naar verluidt over mensen die ontdekken dat ze een gemeenschappelijke vader hebben. Typisch Frans, die vogelen er toch iets meer op los dan de gemiddelde Europeaan en gaan ook iets minder gecrispeerd om met de gevolgen ervan. (lacht smakelijk) Geweldig interessant: gsm-camera's zullen onze beeldcultuur enorm beïnvloeden. Zelf gebruik ik de digitale camera om na te bootsen wat ik dertig jaar lang geleerd heb met analoge camera's. Maar ook ik word beïnvloed door de democratisering van de fotografie: mijn stijl wordt er ietsje nonchalanter door. Cindy Lauper?! Misschien bij ons niet zo gewaardeerd, maar eigenlijk een zeer grote artieste. Ze schrijft de meeste van haar nummers zelf en daarnaast is het een mysterieuze vrouw. Zo weet niemand haar echte leeftijd. Haar platen Head Full of Stars en True Colors moet je zeker in je collectie hebben. Maar die jazzrock van Weather Report... Oei, oei, oei, daar word ik toch zo zenuwachtig van. Ik weet niet of dat een interessante tentoonstelling zal zijn. Goeie rockers maken niet per se goeie kunst. Maar ik ben wel benieuwd welk werk van Yoko Ono er zal zijn, want haar vind ik onderschat als kunstenares. Ik herinner me dat ze, toen ze nog niets met The Beatles te maken had, een film heeft gemaakt: Fly, waarbij de camera een naakt lichaam letterlijk op de huid zat. Heel beklijvend. Om het even over mijn liefde voor Paul McCartney te hebben: ik vind dus dat die vaak ten onrechte wordt overschaduwd door John Lennon. Die vind ik ook geweldig, hoor. Maar het was toch Paul die als eerste de kunst introduceerde bij The Beatles. Dat moet nu net lukken. Heel lang geleden heb ik zelf nog theater gespeeld bij Eric De Volder en Bob De Moor bij Parisiana. Ik weet dat hij het niet graag hoort, maar ik vind dat Eric theater maakt dat je niet in een grote zaal mag zien. Maximum 150 man, dan ga je helemaal op in die fantastisch rare kronkels die Eric altijd in zijn stukken weet te verwerken. Toen de Twin Peaks-hype losbarstte - bij ons zat dat trouwens op vtm - was ik voor mijn sabbatjaar door Oost-Europa aan het trekken. Ik kon er alleen Time en Newsweek lezen en daarin was het al Twin Peaks wat de klok sloeg. Ik belde naar een vriendin om te vragen wat al die onzin was en ze zei: 'Ik ben net die serie voor jou aan het opnemen, echt iets voor jou.' De dag nadat ik terug in België was, heb ik de eerste reeks haast in één ruk uitgekeken. Die generiek alleen al: het vogeltje, de fabrieksschouw, de tandwielen, het stilstaand water en dan de muziek van Angelo Badalamenti... Je voelt dat er een zweer van creativiteit op barsten staat. Twin Peaks was niet alleen spannend, de serie relativeerde zichzelf ook met die maffe humor. Zoiets is achteraf zelden nog gemaakt. Hans Van Goethem