Ga je naar 'Happy Together', de nieuwe film van Geoffrey 'Vidange Perdue' Enthoven?

Ik beschouw het een beetje als mijn plicht om naar Belgische producties te gaan omdat de makers er met weinig middelen altijd het beste van moeten maken. Vidange Perdue vond ik bijvoorbeeld een knappe film, net als Dennis van Rita en De Zaak Alzheimer. Al kies ik eerlijk gezegd toch vaker voor een Amerikaanse film, zoals onlangs Cloverfield. Sinds ik bij The Usual Suspects na een tijdje vermoedde hoe de vork in de steel zat, kan ik het niet laten om naar de afloop van dergelijke fi...

Ik beschouw het een beetje als mijn plicht om naar Belgische producties te gaan omdat de makers er met weinig middelen altijd het beste van moeten maken. Vidange Perdue vond ik bijvoorbeeld een knappe film, net als Dennis van Rita en De Zaak Alzheimer. Al kies ik eerlijk gezegd toch vaker voor een Amerikaanse film, zoals onlangs Cloverfield. Sinds ik bij The Usual Suspects na een tijdje vermoedde hoe de vork in de steel zat, kan ik het niet laten om naar de afloop van dergelijke film te raden. Heel frustrerend als het dan een open einde is, zoals bij V for Vendetta. Dat spreekt me veel meer aan dan een actiefilm. Het onderwerp doet me denken aan de documentaire in Virus op Canvas vorige week: Dark Side of the Moon, over hoe de maanlanding in scène zou zijn gezet. Daarin werd je ook geconfronteerd met hoe je gemanipuleerd kan worden. Nadat ik zoiets gezien heb, slaap ik niet meer. General Mindy ken ik wel van naam, maar van hun muziek heb ik alleen nog maar flarden gehoord. Wat nieuwe artiesten betreft, loop ik altijd een stuk achter. Ik luister vooral naar StuBru en Q-Music en als die een nummer veel spelen, ben ik mee. Momenteel ben ik weg van Admiral Freebee en Tim Vanhamel. Until I Find You vind ik zo ontroerend, ik zou het haast Flair-muziek noemen - en dat bedoel ik als compliment. Toch niet. Als er in De Muze of De Hopper een jamsessie bezig is, blijf ik wel een tijdje luisteren, maar net als films mogen optredens voor mij niet te lang duren. Mijn allereerste jazzoptreden was er een van Aka Moon, niet meteen de meest toegankelijke kost, en daar heb ik toch een klein trauma aan overgehouden. Als iemand jazz wil leren kennen, beginnen ze veel beter bij Kind of Blue van Miles Davis. Zelf luister ik in de wagen wel eens graag naar van die pats-boem-tuut-jazz zoals Marc Van den Hoof uitkiest op Klara. Maar ik let er dan wel altijd op dat er niemand meerijdt. Ik hoop het, want zowel bij VTM als 2BE lopen heel wat programma's die betere kijkcijfers verdienen: Tragger Hippy, 24, De Foute Quiz... Hopelijk slaat Lost in Tokyo aan. Toen ik voor de eerste keer over de naamsverandering hoorde, dacht ik: weeral! Maar het is absoluut nodig en hopelijk werkt het. Toch niet. Ik vind Peking Express goed gemaakt maar al die deelnemers die zich opjagen om een lift te krijgen, daar raak ik zelf gestresseerd van. En daarvoor kijk ik niet naar tv. Ik blijf ook niet vlug thuis voor een tv-programma. Dat is al geleden van De Mol, toen vond ik het echt spijtig dat het gedaan was. Waar de Fenomenale Feminatheek van Louis Paul Boon niet vertoond mag worden? Dat vond ik vreemd en vooral jammer. Maar daarom zal ik zeker niet laten van naar dat museum te gaan. Het zou zonde zijn voor de andere artiesten die er getoond worden. En door mijn ongenoegen in Focus Knack te uiten, heb ik nu toch ook mijn bescheiden vuistje tegen de censuur gemaakt, niet? Hans Van Goethem