Wie zei ook alweer dat Marvel Comics zich tot de concurrenten van DC verhoudt als je hippe jonge oom tot tante nonneke? Klopt, dat waren wij. En dus is het niet meer dan fair om aan te stippen dat DC Comics, de stal van onder meer Supe...

Wie zei ook alweer dat Marvel Comics zich tot de concurrenten van DC verhoudt als je hippe jonge oom tot tante nonneke? Klopt, dat waren wij. En dus is het niet meer dan fair om aan te stippen dat DC Comics, de stal van onder meer Superman en Batman, de laatste jaren terugknokt met donkere en vooruitstrevende reeksen als Titans, Batwoman (in september eveneens in Play) en dit Doom Patrol, waarin superkrachten merkwaardig goed op trauma's lijken. De patrouille uit de titel werd in een vreemd, kriskras door ruimte en tijd dwalend eerste seizoen samengebracht door The Chief (voormalige James Bond Timothy Dalton) om de superschurk Mr. Nobody te bekampen, maar bleek het nog lastiger te hebben met de demonen in eigen rangen. Seizoen twee draait om Dorothy, de verloren dochter van The Chief, en blijft met het superheldengegeven als kapstok thema's als vervreemding, anders (mogen) zijn en familierelaties verkennen. Het fascinerendste personage in deze reeks vol bizarre figuren heeft zichzelf als kind bij wijze van verdedigingsmechanisme opgesplitst in vierenzestig afzonderlijke persoonlijkheden, elk met hun eigen superkracht. Dat zegt genoeg.