LOS MUERTOS

De tweede film van de Argentijn Lisandro Alonso is een buitenkansje voor de cinefiel van de harde lijn. Het is het type film waarvan de louter bij brave verhaaltjes zwerende toeschouwer zegt dat er niets in gebeurt, terwijl er onderhuids heel wat te beleven, te bekijken en te verwerken valt. In deze tergend trage meditatieve vertelling onderneemt een zopas vrijgekomen moordenaar in de Argentijnse jungle (die bijna tastbaar tot leven komt) een boottocht om zijn dochter te ontmoeten. De scènes van het slachten en ontweien van een geit zorgden in Cannes voor de nodige consternatie, maar de écht schokkende scène (die de mysterieuze twee lijken uit het begin verkl...

De tweede film van de Argentijn Lisandro Alonso is een buitenkansje voor de cinefiel van de harde lijn. Het is het type film waarvan de louter bij brave verhaaltjes zwerende toeschouwer zegt dat er niets in gebeurt, terwijl er onderhuids heel wat te beleven, te bekijken en te verwerken valt. In deze tergend trage meditatieve vertelling onderneemt een zopas vrijgekomen moordenaar in de Argentijnse jungle (die bijna tastbaar tot leven komt) een boottocht om zijn dochter te ontmoeten. De scènes van het slachten en ontweien van een geit zorgden in Cannes voor de nodige consternatie, maar de écht schokkende scène (die de mysterieuze twee lijken uit het begin verklaart) zit aan het eind. Dit is een film die je zal betoveren of stierlijk vervelen, naar gelang van je stemming en bereidheid om mee te stappen in een esthetisch radicaal avontuur van een cineast die koppig en zelfverzekerd zijn minimalistische weg gaat. (P.D.)Het was lang wachten geblazen, maar hier is hij dan, in avant-première op het festival: Eternal Sunshine of the Spotless Mind van clipgod en uomo universale Michel Gondry. Fetisjscenarist Charlie Kauffman levert een nieuw geflipt hersenspinsel af en u zal het geweten hebben. Het wordt nu al zijn beste en meest toegankelijke werk genoemd. Voordien toch al goed op dreef met de bizarre scenario's voor Being John Malcovich, Human Nature en Adaptation, doet de man opnieuw een eigenzinnig onderzoek naar de werking van de menselijke geest. Clementine (Kate Winslet) heeft het gehad met Joel (Jim Carrey) en laat hem door Dr. Mierzwiak uit haar geheugen wissen. Joel zint op wraak en ondergaat dezelfde behandeling, maar komt na afloop enkel tot de conclusie dat zij meer voor hem betekende dan hij ooit had gedacht. (J.S.) Michael Winterbottom, ook al vertegenwoordigd in Gent met de politieke SF-film Code 46, duwt in 9 Songs de grenzen van het seksueel expliciet aanvaardbare in de cinema weer een stapje verder. Centraal staat een liefdesrelatie die zonder schroom in alle naaktheid wordt verbeeld. Ondanks het vrije gevrij (zeker ook een kenmerk van Code 46) heeft zijn film niks pornografisch of vulgairs. Hij maakt echter een eerlijke, passionele analyse van een relatie waarin iedereen zich kan terugvinden. (J.S.) Het door de Arabisch-Amerikaanse filmmaker Jehane Noujaim geregisseerde en in Amerika zwaar aangepakte Control Room biedt een broodnodige, uitgebalanceerde maar harde kijk op de Amerikaanse buitenlandse politiek en de oorlog in Irak. Deze documentaire onderzoekt de prangende vraag of Amerika de Arabische wereld stabiliseert of net radicaliseert. Uitgaande van Al-Jazeera's berichtgeving tijdens de oorlog demystificeert hij ook de foute verslaggeving en propaganda die door Amerika en het vrije Westen de hele wereld rond wordt gestuurd. (J.S.) In 1924 componeerde de in Parijs wonende Amerikaan George Antheil het concerto Ballet mécanique. Die muziek was oorspronkelijk bedoeld als score voor Fernand Légers gelijknamige film, een klassieker van het filmdadaïsme of -surrealisme. Antheil en Léger maakten echter ruzie en de finale score bleek uiteindelijk twee keer te lang. Het festival brengt in de Domzaal van Kunstencentrum Vooruit de uitstekende documentaire Bad Boy Made Good over het beroerde leven van de componist, gekoppeld aan een projectie van Ballet mécanique. (J.S.)