Sebastián Lelio een 'vrouwenregisseur' noemen is, zeker in deze #TimesUp-tijden, een vaag en reductionistisch gegeven. Toch focust de Chileen in zijn feministisch getinte films graag op vrouwen die vechten voor hun (seksuele) vrijheid en zich aan de ketenen van het patriarchaat trachten te...

Sebastián Lelio een 'vrouwenregisseur' noemen is, zeker in deze #TimesUp-tijden, een vaag en reductionistisch gegeven. Toch focust de Chileen in zijn feministisch getinte films graag op vrouwen die vechten voor hun (seksuele) vrijheid en zich aan de ketenen van het patriarchaat trachten te ontrukken. Dat is in zijn Engelstalige debuut - de opvolger van Una mujer fantástica, zijn lumineuze transgenderthriller die met een Oscar werd bekroond - beslist niet anders. Lelio toont hoe de rebelse Ronit (Weisz), een mondaine fotografe die al jaren in New York woont, naar haar orthodox joodse familie in Noord-Londen terugkeert om er de begrafenis van haar vader bij te wonen. Spanningen hangen in de lucht, maar vooral voor Esti (McAdams), die ongelukkig met Ronits jeugdliefje, een Talmoedprofessor, blijkt getrouwd, wordt het een weerzien met grote emotionele gevolgen. Wat volgt, is een lesbische liefdesballade waarin wereldbeelden, verlangens, lichaam en geest vrijuit botsen, en met een repressief religieuze achtergrond die de passie tussen beide vrouwen alleen maar meer doet oplaaien. Dat tegenpolen elkaar aantrekken, legt Lelio er af en toe iets te dik op, en de visuele vonken van Una mujer fantástica ontbreken, maar toch moet het van Todd Haynes' Carol geleden zijn dat damesliefde against all odds zo sereen, smachtend en sexy in beeld werd gebracht.