Door Karel Degraeve
...

Door Karel DegraeveMet een theatertournee, een Lego-tentoonstelling en een dubbelcd viert de cabaretier en stemmenimitator de tiende verjaardag van zijn carrière. Voor info, surf naar www.dirkdenoyelle.comIk heb, geïnspireerd door het buitenlandse succes van De Frivole Framboos en De Nieuwe Snaar, internationale ambities. Dus zoek ik voor mijn imitaties naar figuren die in heel Europa bekend zijn. Zangers en acteurs, daar moet ik het eigenlijk mee doen. Poirot is een evidente keuze. De serie met David Suchet is on-waar-schijn-lijk goed gemaakt. Cadrages, details, tics, dosering... daar is maar één term voor: Britse perfectie. Met als enige, verwaarloosbare kritiek dat je soms aan het ritme van een aflevering voelt dat het kortverhaal waarop ze is gebaseerd, eigenlijk geen volle 50 minuten tv waard is. Het was ook de bedoeling om John Thaw ( Inspector Morse, kd) en David Jason (hoofdrolspeler in A Touch of Frost, kd) in Lego te maken, maar ik ben er voorlopig nog niet aan toegekomen. Er kruipt al snel 40 uur handenarbeid in zo'n Lego-kop. Sta me toe deze vraag door te spelen naar de diverse bonzen.Dat vraag ik mij ook al lang af. 'Cabaret is hier niet populair genoeg', wordt gezegd. Maar dat was de Vlaamse muziek ook niet, tot VTM met 10 om te Zien uitpakte. Onze cabaretiers kunnen het mediacircus best gebruiken, al was het maar om de zalen te laten vollopen. De doorsnee kijker heeft nu wellicht de indruk dat al het komische talent in Vlaanderen op reclamebureaus aan tv-spotjes werkt. Ik kan niet meer onbevangen kijken naar producties van eigen bodem. Omdat ik zowat iedere tv-BV persoonlijk ken, ben ik meer bezig met de vraag 'doet-ie-het-goed-of-niet?' De laatste twee jaren stroomt er wat vers bloed in de ether, maar ik vrees dat ik ondertussen van televisiekijken ben afgekickt. Ach, ik ben geen toeschouwer. Ik sta liever zelf op de planken en in de kijker. Ik vrees dat die afwijking aangeboren is.Als er een serie is geweest die mijn leven heeft beïnvloed, is het The Muppet Show wel. Vanwege de karakters, de humor, de mix tussen muziek en woord en de dunne lijn tussen parodie en echt. Het is trouwens de stem van Fozzy Bear die bij mij de vonk deed overslaan.