Het is een mooie paradox dit tv-najaar: zowat alle zenders hebben geïnvesteerd in blokken van programma's die de kijker van in de vooravond tot in de late uren aan hen moeten binden. Tegelijk sturen ze gezamenlijk een brief naar Telenet en Belgacom om te klagen dat programma's opnemen dankzij hun digitale recorders te gemakkelijk is geworden en dat tv-kijkers zo te veel vrijheid krijgen. Oftewel: ze kijken te veel naar afzonderlijke programma's en te weinig naar blokken.
...

Het is een mooie paradox dit tv-najaar: zowat alle zenders hebben geïnvesteerd in blokken van programma's die de kijker van in de vooravond tot in de late uren aan hen moeten binden. Tegelijk sturen ze gezamenlijk een brief naar Telenet en Belgacom om te klagen dat programma's opnemen dankzij hun digitale recorders te gemakkelijk is geworden en dat tv-kijkers zo te veel vrijheid krijgen. Oftewel: ze kijken te veel naar afzonderlijke programma's en te weinig naar blokken. PR-gewijs is de brief een even grote ramp als de bejaardenlimiet die ING enkele weken geleden dacht te moeten invoeren. Of misschien nog groter, want de bank stootte vooral haar oudere klanten voor het hoofd, terwijl de omroepen meteen al hun kijkers in het vizier nemen. Bovendien doen ze helemaal niets onwettigs - het is niet alsof ze illegaal programma's down-loaden - maar maken ze enkel gebruik van de technologie die voorhanden is en waarvoor ze betaald hebben. Als technologie op een behoefte inspeelt, kun je die niet tegenhouden door erover te klagen. Het enige effect is dat je jezelf van je klanten vervreemdt. Veel positiever en vruchtbaarder is om zelf op de veranderingen in te spelen: in Amerika bestaan digitale recorders al veel langer - het eerste model van de befaamde TiVo kwam er al in 1999 op de markt - en is illegaal downloaden een veel groter probleem, maar daar bieden de zenders hun programma's intussen ook afzonderlijk aan op iTunes of via Hulu, een speciale website met tv-series. De commerciële zenders kun je nog begrijpen. Hun programma's worden betaald met reclamespots die nu doorgespoeld kunnen worden én verliezen ze inkomsten uit hun eigen digitale aanbod. Dat de openbare omroep de brief mee heeft ondertekend is dan weer een hardere noot om te kraken. Die is immers niet afhankelijk van reclame-inkomsten en moet met haar programma's in de eerste plaats voldoende mensen bereiken: hoe ze dat doet, maakt niet uit. De reden waarom de openbare omroep mee zijn naam op de brief zette, is omdat hij nu gemerkt heeft dat dankzij de digitale recorders 'steeds meer mensen zelf hun tv-avond samenstellen', zo vertelde de woordvoerster aan De Morgen. 'Ze kijken niet meer naar een zender, maar naar programma's. Dat zorgt ervoor dat je als omroep de controle over je inhoud verliest.' Tiens, toen de VRT eind 2005 met Net Gemist van start ging, klonk er toch een heel ander geluid aan de Reyerslaan. De openbare omroep speelde met de uitbreiding van het 'video on demand'-aanbod volgens het persbericht in op 'een behoefte van de Vlaamse mediagebruiker' en men geloofde ook dat de VRT dankzij Net Gemist 'zijn bereik kan vergroten en de zendertrouw verhogen, wat ten goede komt van de waardering voor het VRT-aanbod.' Blijkbaar gaan het bereik en de zendertrouw dus niet omhoog als de modale kijker niet via Net Gemist, maar gewoon via zijn digitale recorder de VRT-programma's bekijkt. Begrijpe wie kan. Stefaan WerbrouckToen de VRT zelf van start ging met Net Gemist, klonk er toch een heel ander geluid aan de Reyerslaan.