We treffen Tom Barman in de handen van Joe Dynamite. Vier maanden geleden etste hij in de nek van Kürt Rogiers nog de initialen van diens dochtertjes, heden zit hij op Barmans arm een vrouw te tatoeëren naar een ontwerp van striptekenaar en illustrator Philip Paquet - no less! 'De momenten waarop ik een tattoo laat zetten - vorige week nog een microfoon van Neumann op m'n ene arm en nu die vrouw op de andere - zijn de enige die ik tegenwoordig niet in het repetitiekot doorbreng. Voor mij is dit pure ontspanning.'
...

We treffen Tom Barman in de handen van Joe Dynamite. Vier maanden geleden etste hij in de nek van Kürt Rogiers nog de initialen van diens dochtertjes, heden zit hij op Barmans arm een vrouw te tatoeëren naar een ontwerp van striptekenaar en illustrator Philip Paquet - no less! 'De momenten waarop ik een tattoo laat zetten - vorige week nog een microfoon van Neumann op m'n ene arm en nu die vrouw op de andere - zijn de enige die ik tegenwoordig niet in het repetitiekot doorbreng. Voor mij is dit pure ontspanning.' Tom Barman: Tof, maar ook wel stressy. Een publiek van genodigden is altijd moeilijker te winnen dan een betalend publiek: het lijkt een paradox, maar elke muzikant zal het je bevestigen. Aan de andere kant wordt het haast een gewoonte om hier gratis op te treden. We spelen niet vaak in Antwerpen, maar áls we het doen, is het voor niets. De voorlaatste keer, ergens in 1996 in de Monty, speelden we op een benefiet voor een ziek meisje. De laatste keer was op 0110, een free festival. En nu dus die try-out in 't Rivierenhof, ook weer gratis. Een mooie traditie, vind ik. Barman: Geloof mij: als dat niet zo was, zouden we het niet doen. (Lacht) En je kent me, hé: breng me naar de luchthaven en ik leef op. Ik geniet van al dat reizen. En trouwens, lange tournee of niet: al na het eerste optreden zit ik in een festivaltrip. In mijn geval betekent dat: er als een hippie bijlopen en in geen weken mijn schoenen aandoen. (Lacht)Barman: Er zijn wel een paar vuistregels, ja. Eén: naast de vaste crew reist er niemand mee met onze bus. En twee: er mag niet gerookt worden. Als zwaarste roker van de groep heb ik die regel zélf ingevoerd in de hoop dat hij enige geloofwaardigheid zou hebben, maar er zijn er natuurlijk altijd die de regels proberen te omzeilen. Door vooraan naast de chauffeur als een gek uit het raam te hangen, bijvoorbeeld. (Lacht)Barman: Neen, dat moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken. Ik ben een aanhanger van de Nick Cave-filosofie: ' As long as you don't fuck up, zuip je maar zoveel je wil.' Barman: Jeezes, wat was dat allemaal? Ik zit in de backstage gezellig te verbroederen met De Jeugd van Tegenwoordig als de crew van Metallica plots arriveert. Wat een machtsontplooiing! Voor elke deur van hun elfendertig trailers een bodyguard met een zendertje in zijn oor en op elke hoek een security agent met een walkietalkie. En dan maar doen alsof ze het hele festival runnen. Eerst krijgen we een standje omdat we aan het roken zijn - in openlucht, nota bene! - en daarna vinden ze dat we te veel lawaai maken. We kunnen daar geen voet verzetten of ze houden ons in het oog. Op een bepaald moment maken we aanstalten om naar Nine Inch Nails te gaan kijken: direct twee kleerkasten in maatpak achter ons aan. Toen was het genoeg geweest! Ik bel de politie... Barman: Wat moest ik anders doen? Ik voelde me bedreigd! Helaas had ik het foute nummer gebeld en kwam ik bij den ambulance uit. (Lacht) Enfin, net op dat moment kruisen we iemand van de organisatie: die heeft de gemoederen gelukkig wat kunnen bedaren, anders had ik écht de flikken gebeld. Barman: Man, het wordt tijd dat het vooruitgaat, want ik zit eigenlijk al anderhalf jaar onafgebroken in de studio en het repetitiekot, mijn tijd parallel verdelend tussen de twee. De nieuwe van Magnus werk ik af zodra die van dEUS klaar is, want die krijgt nu even voorrang. Met dEUS beginnen we volgende week aan de preproductie om dan in het najaar op te nemen en de plaat begin volgend jaar uit te brengen. Barman:(Lacht) Nu niet sarcastisch doen, hé. Deze keer zijn we extreem goed voorbereid, belachelijk goed voorbereid zelfs, op het streberige af. Barman: (Lacht) Oké, ik geef toe: er is een beetje controverse over mijn podiumoutfit. Sommigen noemen het een kleedje, maar voor mij is het gewoon een lang T-shirt. Ik draag dat nu eenmaal graag. Maar als mensen daar een kleedje in willen zien, so be it. Met mijn kleren is het blijkbaar zoals met mijn teksten: iedereen ziet er iets anders in. (Lacht) Lees alles over de festivals op KNACKFOCUS .BEDoor Vincent Byloo