Eten, drinken, telefoneren, mijmeren en vrijen. Wie doet het niet in de wagen? Dat die vierwieler ondertussen het milieu naar de verdoemenis helpt, is geen nieuws meer, maar het levert wel charmant muziektheater op. Met dank aan de grootvader van acteur Walter Bart. Die man, Arie Bart, was in de jaren zestig een gedreven Opelverkoper. Tijdens een zakenreis naar de hoofdzetel van General Motors in Detroit beleefde hij een wilde nacht...

Eten, drinken, telefoneren, mijmeren en vrijen. Wie doet het niet in de wagen? Dat die vierwieler ondertussen het milieu naar de verdoemenis helpt, is geen nieuws meer, maar het levert wel charmant muziektheater op. Met dank aan de grootvader van acteur Walter Bart. Die man, Arie Bart, was in de jaren zestig een gedreven Opelverkoper. Tijdens een zakenreis naar de hoofdzetel van General Motors in Detroit beleefde hij een wilde nacht met een soulzangeres. Negen maanden later viel er in Hilversum een geboortekaartje in de bus. Fietsfanaat Walter Bart móét de hoofdstad van koning Auto wel liefhebben, al was het maar omdat zijn zwarte familie er woont. Detroit Dealers toont die haat-liefdeverhouding iets te goed. De scènes waarin de auto al rappend bezongen of net vervloekt wordt, wisselen elkaar te stroef af. Gelukkig zorgen percussionist Jens Bouttery en saxofonist Andrew Claes voor de muzikale maïzena. Die stomende jazz en de integriteit waarmee Bart speelt, redden Detroit Dealers. Het stuk start met een heuse roadmovie. Op een projectiescherm volgen we Bart en sidekick Maartje Remmers naar Detroit. Daar ontmoeten ze Barts zwarte familie. De handmatig gefilmde roadmovie krijgt extra pit door de livemuziek. Jazzmaestro's Bouttery en Claes leiden ook de overgang van het filmscherm naar de toneelvloer in goede banen, geen gewone plankenvloer maar een autogarage. Zo vond de première plaats tussen stoere Volvo's. Omringd door opgeblonken staal, rubbergeur en kleurig tl-licht vertelt Bart zijn levensverhaal terwijl Remmers 'de auto' vertolkt. Ze doet dat als stoeipoes op gouden stiletto's en gehuld in een glanzend zwarte jumpsuit (de auto als vervuiler) of net in een maagdelijk wit exemplaar (de auto als speeltje). Remmers overtuigt, maar verrast niet. Dat doet Rosemarie Wilson wél. Barts zwarte achternicht stormt plots het toneel op en zingt er de sterren van de hemel. Het zorgt voor een magische apotheose van een bitterzoet stuk dat (nog) niet zo lekker voortglijdt als een Cadillac, maar stoot als een Hummer (met een gigantische achterbank). DETROIT DEALERS ** WunderbaumReist dit najaar door Vlaanderen en Nederland. Wunderbaum.nl ELS VAN STEENBERGHE