Hannes Coudenys: In Brussel hebben we honderdduizend bezoekers gehad, vandaar dat we het verhaal wilden uitbreiden. We bieden een soort belevingsparcours met allerlei kleurrijke, ludieke decors waarin je met vrienden of familie foto's en video's van elkaar kunt maken. Millennials en generatie Z doen dat in het dagelijkse leven overal. Maar het is grappig om ook vaders of oudere tantes te zien poseren - als ze eenmaal zijn ontdooid. (lacht) We hebben het concept ook in boekvorm gegoten: een gids waarin we honderdtachtig bijzondere achtergronden in België verzamelen, van mura...

Hannes Coudenys: In Brussel hebben we honderdduizend bezoekers gehad, vandaar dat we het verhaal wilden uitbreiden. We bieden een soort belevingsparcours met allerlei kleurrijke, ludieke decors waarin je met vrienden of familie foto's en video's van elkaar kunt maken. Millennials en generatie Z doen dat in het dagelijkse leven overal. Maar het is grappig om ook vaders of oudere tantes te zien poseren - als ze eenmaal zijn ontdooid. (lacht) We hebben het concept ook in boekvorm gegoten: een gids waarin we honderdtachtig bijzondere achtergronden in België verzamelen, van murals tot restaurants en natuurplekken. Je eerste culturele aanrader is de podcast Dead Eyes. Coudenys: Twintig jaar geleden had acteur Connor Ratliff een klein rolletje gekregen in de serie Band of Brothers. Maar de dag voor de opnames werd hij door Tom Hanks, die regisseerde, ontslagen vanwege zijn 'dode ogen'. Daar was hij niet goed van, al heeft hij later best wel werk gevonden als acteur en komiek. Maar hij wilde dat mysterie van die ogen nog eens uitspitten. In Dead Eyes leer je veel bij over de interne keuken van Hollywood: hoe castings werken, waarom rollen in films worden weggesneden... Zijn ultieme doel is om ooit nóg eens auditie te kunnen doen bij Tom Hanks. (lacht) Heel erg van genoten. Is er een recente serie waarvan je hetzelfde kunt zeggen? Coudenys: I May Destroy You van Michaela Coel, een autobiografisch verhaal waarin ze vertelt hoe ze haar leven weer op de rails probeert te krijgen nadat ze is verkracht. Knappe stijl, sterke acteurs: voor mij wijst die serie de weg naar de toekomst op het vlak van tv-drama. Haar dankspeech bij de uitreiking van de Emmy's was ook mooi. Ze richtte zich tot iedereen die iets soortgelijks heeft meegemaakt: 'Je mag gerust verdwijnen, neem je tijd om het te verwerken of er iets mee te doen.' Welk boek is je onlangs helemaal terecht aangeraden? Coudenys: Van Wim Helsen, in wiens Winteruur ik te gast ben geweest, heb ik De wereld van gisteren van Stefan Zweig gekregen. Ontzettend goed. Ook een autobiografie, over zijn leven als schrijver en Jood in het Wenen van de belle époque, een kosmopolitische tijd waarin je nog door de wereld kon reizen zonder dat je een visum nodig had. Hij was natuurlijk bevoorrecht want hij had geld. Als getuige van de Eerste Wereldoorlog herkende hij bij jonge mensen in de jaren dertig en veertig het groeiende patriottisme en de oorlogseuforie. Uiteindelijk is hij naar Brazilië gevlucht, waar hij zelfmoord heeft gepleegd. Hij was ervan overtuigd dat de wereld niet meer mooier zou worden. Nog iets wat je ons niet wilt onthouden? Coudenys: Ik heb dit jaar mijn eerste kunstwerk gekocht! (lacht) Van Shirley Villavicencio Pizango, een van de vele jonge kunstenaars die een wereldpubliek aanboren via Instagram. Het is een zelfportret waarin ze in een Egon Schiele-achtige positie zit. Ik dacht meteen: damn, dat is het.