Een van de interessantste bevindingen uit de recente peiling van de VRT en De Standaard naar de kiesintenties van de gemiddelde Vlaming, was wel dat ongeveer één op twee respondenten nog niet eens wist op wie hij of zij op 7 juni zou gaan stemmen. Dat is vreemd aangezien je de laatste weken om de oren wordt geslagen met vehikels die je in enkele minuten tijd kunnen vertellen waar je politieke voorkeur naar uitgaat. Ondertussen zijn er al bijna evenveel stemtesten als partijen, en dat wil in ons politiek versnipperde landje toch wat zegg...

Een van de interessantste bevindingen uit de recente peiling van de VRT en De Standaard naar de kiesintenties van de gemiddelde Vlaming, was wel dat ongeveer één op twee respondenten nog niet eens wist op wie hij of zij op 7 juni zou gaan stemmen. Dat is vreemd aangezien je de laatste weken om de oren wordt geslagen met vehikels die je in enkele minuten tijd kunnen vertellen waar je politieke voorkeur naar uitgaat. Ondertussen zijn er al bijna evenveel stemtesten als partijen, en dat wil in ons politiek versnipperde landje toch wat zeggen. De verklaring voor de besluiteloosheid van die vele Vlamingen kan echter ook heel eenvoudig zijn: misschien hadden ze net voordien allemaal aan De Stem van Vlaanderen meegedaan. Die stemtest is door vtm in het leven geroepen en laat je toe om via het internet (op stemvanvlaanderen. vtm. be) naar je politieke gemoed te peilen. Dat gebeurt op de klassieke manier: je krijgt een aantal stellingen voorgelegd waarbij je moet aangeven in welke mate je ermee akkoord gaat. Die aanpak zorgt er natuurlijk voor dat er voor nuance weinig plaats is: als het thema duurzaamheid aan bod komt, moet je bijvoorbeeld kiezen tussen 'goedkope energie via het behoud van kerncentrales' of 'groene energie door meer windmolens te plaatsen'. Niet alleen wordt zo de indruk gewekt dat groene energie automatisch ook dure energie is, wie van mening is dat je meer windmolens moet plaatsen, maar in afwachting ook beter de kerncentrales openhoudt, krijgt het ook lastig. Dat alles zwart-wit gesteld wordt, is natuurlijk een probleem van alle stemtesten en aangezien in de aanloop naar verkiezingen de grijze zone als eerste sneuvelt, is dat geeneens zo erg. Wat De stem van Vlaanderen echter zo revolutionair maakt, is dat je op het einde eens níét te horen krijgt welke partij je stem verdient. In plaats daarvan kom je te weten welke politici - van wie nergens vermeld wordt bij welke partij ze horen - en vooral welke BV's het meest op jou lijken. Vtm heeft immers aan een rits BV's - denk aan Francesca Vanthielen, Gène Bervoets, Sabine Appelmans en Gilles de Bilde - gevraagd om de test in te vullen. Hun antwoorden worden dan met de jouwe vergeleken. Het nut daarvan lijkt redelijk beperkt, behalve dan als je per se wil weten aan welke kant van het politieke spectrum de BV's in kwestie zich ophouden. Maar het vreemde is dat men bij de lancering van De stem van Vlaanderen bij vtm zelf zei dat bij deze verkiezingen in tegenstelling tot de vorige - die vooral om het duel tussen Guy Verhofstadt en Yves Leterme draaiden - de nadruk minder op personen ligt, maar meer op inhoud en op de vraag hoe we uit de crisis kunnen raken. En voor zover we weten hebben Sabine Appelmans of Gene Bervoets in hun lade geen plan klaarliggen om de economie te redden. Stefaan Werbrouck