'Ik ben Diamarra en schmink is mijn leven.' Neen, de dingen die je te horen krijgt in het Vitaya-programma De make-under zijn niet bepaald van het niveau 'Je pense donc je suis'. In deze reeks worden meisjes en vrouwen die 'niet meteen fan zijn van de natuurlijke look', zoals de presentatrice het met enige zin voor understatement omschrijft, naar de studio gehaald om er van een team stylisten te leren dat echte schoonheid vanbinnen zit, of op zijn minst toch verborgen onder een dikke laag fond de teint en schreeuwerige kledij.
...

'Ik ben Diamarra en schmink is mijn leven.' Neen, de dingen die je te horen krijgt in het Vitaya-programma De make-under zijn niet bepaald van het niveau 'Je pense donc je suis'. In deze reeks worden meisjes en vrouwen die 'niet meteen fan zijn van de natuurlijke look', zoals de presentatrice het met enige zin voor understatement omschrijft, naar de studio gehaald om er van een team stylisten te leren dat echte schoonheid vanbinnen zit, of op zijn minst toch verborgen onder een dikke laag fond de teint en schreeuwerige kledij. Meisjes als Diamarra, een tiener van Puerto Ricaanse afkomst die naar eigen zeggen voor de spiegel gaat staan en blijft schminken tot haar reflectie zegt dat het genoeg is - en blijkbaar doet haar spiegelbeeld er meestal heel lang het zwijgen toe. Of iemand als Elke, een jongedame met een hondje als modeaccessoire die vanwege haar voorliefde voor roze kleding en felle lippenstift van haar vrienden de bijnaam 'Barbie' heeft gekregen. En die dat bovendien niet erg vindt, want 'Barbie is toch een schoonheidsideaal'. De structuur van De make-under is volkomen gelijk aan die van alle andere make-overprogramma's die de afgelopen jaren op televisie zijn gepasseerd sinds de Britse dames Trinny en Susannah het volk leerden hoe broeken en truien op elkaar af te stemmen. Eerst wordt uitgebreid getoond hoe de slachtoffers/geluksvogels van de week zich kleedden vóór er een tv-ploeg hen kwam redden, en mogen ze uitleggen wat hen precies heeft bezield tegen een presentatrice die met een blik vol ongeloof vragen stelt. Daarna krijgen ze enkele schoonheidsspecialisten over zich heen, maken ze een grandioze entree en volgt als finale de confrontatie met hun nieuwe spiegelbeeld, een apotheose die bij voorkeur gepaard gaat met enkele tranen. Enfin, eind goed al goed dus, behalve misschien voor de fabrikanten van make-up die elke week hun omzet gevoelig zien dalen. Toch zit er ook een wrang kantje aan De make-under. De dames - en de occasionele heer - die door Trinny en Susannah onder handen worden genomen, komen voor de make-over vaak ongelukkig over en kampen met een tekort aan zelfvertrouwen; de nieuwe look die ze meekrijgen, is voor hen dan ook meestal niet alleen op vestimentair vlak een verbetering. Meisjes als Diamarra en Elke gaan daarentegen niet gebukt onder hun voorliefde voor de onnatuurlijke look, integendeel: beide proefpersonen claimden voor hun passage bij de stylisten dat ze zich goed voelden en tevreden waren met hoe ze eruitzagen, omdat 'ik ben wie ik ben'. Eigenlijk draagt De make-under dus een zeer conformistische boodschap uit, nog meer dan andere make-overprogramma's: misschien ook eens iets om voor in de spiegel te kijken.** Elke woensdag, VitayaDOOR STEFAAN WERBROUCKEIGENLIJK DRAAGT DE MAKE-UNDER EEN ZEER CONFORMISTISCHE BOODSCHAP UIT, NOG MEER DAN ANDERE MAKE-OVERPROGRAMMA'S.