1 Chris

Christine and the queens
...

Christine and the queens Nieuwe haarsnit, nieuw alter ego: Christine kroop dit jaar in de huid van Chris en vatte op het gelijknamige, in het Frans én het Engels te krijgen album als geen ander de tijdsgeest. Queer power! Flying Horseman Onder eigen naam coverde hij Bruce en Bawb, maar zijn beste werk maakte Bert Dockx met Flying Horseman. Rooms/Ruins werd door onze man 'een gevleugeld meesterwerk in vijftig tinten zwart' genoemd. Young Fathers 'It's a halle-fucking-lujah', dixit hiphoptrio Young Fathers. Wie hun briljante brij van rap, soul, gospel, dub, postpunk en pop genaamd Cocoa Sugar al heeft gehoord, kan dat alleen maar beamen. Nils Frahm Blazers! Strijkers! Drummachines! Koren! Frahm kan met méér dan alleen een piano uit de voeten, en tapt hier - onze woorden! - 'zuivere, epische klasse'. Idles Bristol heeft na de triphophausse van de nineties weer eens een eigen smoel. Met dank aan Idles, het grofste én beste punkgeschut van 2018. En het zijn nog barmhartige samaritanen ook. Joy! Oneohtrix point never James Blake, Anohni, Daniel Lopatin zélf: de stemmen zijn talrijk op Age of van Oneohtrix Point Never. En de warme, elektronische lappendekens van songs ook. Rosalía Ze is 25, komt uit Catalonië en loodst de flamenco definitief het poptijdperk in. Mét de goedkeuring van Dua Lipa, Pharrell en Pedro Almodóvar. Sons of Kemet De beste van alle jazznieuwlichters dit jaar: saxofonist Shabaka Hutchings en zijn Sons of Kemet. Caribische ritmes, Afrikaanse percussie, fanfareklanken, zelfs dub en techno: ze gooiden het allemaal in hun blender. Saba Realer dan Migos en consorten, deze uit Chiraq afkomstige kompaan van Chance the Rapper. Op Care for Me ontgint de hiphopper annex pianist ook neosoul en jazz. Mét succes. Hailu Mergia 'Een jazzhybride waar alle Stuffs en Condor Gruppes enkel eerbiedig hun pet voor kunnen afnemen', schreven we over de nieuwste van Ethiopiër Hailu Mergia, ooit taxichauffeur, tot hij (her)ontdekt werd door cassettelabel Awesome Tapes from Africa.