Jessica Pratt (27) werd in San Francisco 'ontdekt' door White Fence, het alias van de psychedelische rammelrocker en stadsgenoot Tim Presley. In 2011 verscheen een eerste titelloze, elf ruwe maar melodieuze songs tellende langspeler, die in de loop van 2012 door steeds meer muziekmedia positief werd opgepikt. Sinds vorige week is er de opvolger, On Your Own Love Again.
...

Jessica Pratt (27) werd in San Francisco 'ontdekt' door White Fence, het alias van de psychedelische rammelrocker en stadsgenoot Tim Presley. In 2011 verscheen een eerste titelloze, elf ruwe maar melodieuze songs tellende langspeler, die in de loop van 2012 door steeds meer muziekmedia positief werd opgepikt. Sinds vorige week is er de opvolger, On Your Own Love Again. JESSICA PRATT: Dat album was eigenlijk geen volwaardig debuut. De meeste songs waren al een paar jaar oud toen de plaat verscheen. Ze vormen ook totaal geen coherent geheel en zijn heel amateuristisch opgenomen. Voor On Your Own Love Again heb ik veel meer moeite in de opnames gestoken - vooral de postproductie nam meer tijd in beslag dan verwacht. Ik ontdekte totaal onvoorbereid de controlefreak in mezelf, en dat was even schrikken. PRATT: Kan goed zijn, en het is de aanwezigheid van dat wachtende, verwachtingen koesterende publiek, hoe klein ook, die zoveel druk bij me opwekte. Tegelijk is het best een constructief gevoel, hoor, dat er mensen rondlopen die een ruk geven om wat je aan het doen bent. Ik moet er alleen nog een beetje aan wennen. But it feels good, that someone gives a fuck. PRATT: Integendeel. Tim heeft al een fulltimejob: zelf muziek maken en uitbrengen. Een label runnen was nooit zijn bedoeling. Ik geloof niet dat hij het ziet zitten om nog eens een hele dag vanuit zijn woonkamer platen en cd's in te pakken. Sommige exemplaren zijn waarschijnlijk nog altijd onderweg. (lacht) Tim is mijn beschermengel. Toen hij me vertelde dat hij absoluut mijn songs wilde releasen was ik er even van overtuigd dat ik hallucineerde. Maar Tim legde mijn twijfels en mijn neiging tot overdreven zelfkritiek het zwijgen op, en daar ben ik hem enorm dankbaar voor. PRATT: Het is blijkbaar traditie in San Francisco, die korte, hevige opflakkeringen vanuit de underground die even snel weer gaan liggen zodra artiesten succes beginnen te krijgen. Iedereen is er gaan lopen, het is een spookstad momenteel. Het is dan ook de duurste Amerikaanse stad om te wonen, duurder dan LA. Het enige nadeel hier in LA is dat ik geen rijbewijs heb. San Francisco is een kleine stad, een auto is er geen noodzaak. En nu zit ik hier mooi, in de meest op auto's ingestelde metropool ter wereld. Slim. PRATT: San Francisco heeft geen onderscheidbaar dialect. Mijn accent is gevormd door al de muziek waar ik naar geluisterd heb, het is een samenraapsel waarin sommige woorden anders klinken dan andere. Ken je Al Stewart? PRATT: Inderdaad. Zijn stemgebruik en uitspraak zijn ook zo'n verwarrend zootje, maar net daarom hou ik ervan. Hetzelfde gevoel heb ik ook bij iemand als Van Dyke Parks. PRATT:(lacht) Ik neem in elk geval nooit aanstoot aan de manier waarop mijn stem soms beschreven wordt, want ik weet best dat mijn soms bizarre manier van zingen geen spek naar ieders bek is. Mijn muziek is dan ook niet bedoeld als toegankelijke middenmootmuziek, hé. Ik hou van humor en surrealisme, van groepen als The Mothers of Invention, en fantasierijke artiesten als Ariel Pink. Het is ook niet zo dat ik mezelf opzettelijk een bizar, hoog stemmetje aanmeet om mensen in de war te brengen. PRATT: O, maar dat is goed, dat je die paranormale en satanische invloeden opgepikt hebt. (lacht) De realiteit is simpel: ik ben nog volop mijn stembereik aan het exploreren, aan het uitzoeken waar ik mee wegraak en waarmee niet. PRATT: Ik had het einde van Jacquelyn vroeger dan het begin opgenomen en zocht een manier om de twee samen te brengen. Nu, de hele plaat is op tape ingespeeld, met een oude viersporenrecorder, het was dus geen sinecure om verschillende stukken mooi aan elkaar te plakken, dus heb ik maar een grappig clichétrucje gebruikt. Sorry. PRATT: Met een compliment als tijdloos doe je me een groot plezier. Nieuwe muziek die haar best doet om te klinken als oude muziek is zo... vals. Niet interessant, niet intens. Maar wat je zei over Roy Orbison is wel maf. Telkens ik Back, Baby aanhef, moet ik aan hem denken. 'Sometimes I pray for the rain', een openingszin die niet eens aanvoelt als iets van mezelf, maar wel very Roy Orbison. PRATT: Mensen die in Los Angeles wonen, tiens! ON YOUR OWN LOVE AGAIN Uit op Drag City. Op 23/2 concerteert Jessica Pratt in Brussel, in de Witloof Bar van de Botanique. Alle info: botanique.beDOOR JONAS BOELJessica Pratt: 'DE GARAGEROCKSCENE IN SAN FRANCISCO, MET TY SEGALL EN WHITE FENCE, IS MORSDOOD. IEDEREEN IS ER GAAN LOPEN.'