De verrassendste hit van de afgelopen maanden was ongetwijfeld het tweede seizoen van Zonde van de zendtijd, dat week na week kijkcijferrecords op Canvas vestigde - als we de sportuitzendingen even niet meetellen. Het succes mag dan onverwacht zijn, helemaal onverdiend is het daarom niet. In het eerste seizoen bleef Zonde van de zendtijd over het algemeen vrij mak en flauw, enkele uitschieters niet te na gesproken, maar Henk Rijckaert en Bert Gabriëls zijn erin geslaagd om het niveau stevig op te krikken, zodat de missers nu veeleer uitzondering dan regel waren. Sommige filmpj...

De verrassendste hit van de afgelopen maanden was ongetwijfeld het tweede seizoen van Zonde van de zendtijd, dat week na week kijkcijferrecords op Canvas vestigde - als we de sportuitzendingen even niet meetellen. Het succes mag dan onverwacht zijn, helemaal onverdiend is het daarom niet. In het eerste seizoen bleef Zonde van de zendtijd over het algemeen vrij mak en flauw, enkele uitschieters niet te na gesproken, maar Henk Rijckaert en Bert Gabriëls zijn erin geslaagd om het niveau stevig op te krikken, zodat de missers nu veeleer uitzondering dan regel waren. Sommige filmpjes - de mix tussen musicals en kookprogramma's bijvoorbeeld - hadden zelfs zo in Alles kan beter gekund, en een groter compliment kun je dit programma toch niet geven. Tijdens de eerste aflevering van de nieuwe vtm-reeks Dag en Nacht: Hotel Eburon moesten we onwillekeurig terugdenken aan een erg grappig filmpje uit dat tweede seizoen van Zonde van de zendtijd, getiteld CSI: Herzele. Rijckaert en Gabriëls trokken naar de kleine Oost-Vlaamse gemeente om een lokale versie van de Amerikaanse misdaadserie op te nemen, waarin de rechercheurs de toeristische troeven van Herzele veel belangrijker vonden dan de moordzaak die ze toegeschoven kregen. Net zoals CSI: Herzele leek Dag en Nacht immers bij momenten een bijzonder getrouwe kopie van een buitenlands voorbeeld, de Britse dramaserie Hotel Babylon, die alleen gemaakt is om de toeristische dienst van de opnamestad te plezieren. Die van Tongeren meer bepaald, waar het luxehotel gevestigd is dat dienst doet als decor. Terwijl in Hotel Babylon de actie af en toe onderbroken wordt voor shots van de skyline van Londen of het bruisende nachtleven in de Britse hoofdstad, kreeg je hier dus luchtbeelden te zien van de Limburgse gemeente, en opnames van de markt daar. Ook inhoudelijk hadden de makers leentjebuur gespeeld: zowel de personages - de gladde assistent-manager, de louche barkeeper en de wulpse kamermeisjes - als de verhaallijn uit de eerste aflevering rond de komst van een nieuwe hotelmanager kwamen bijzonder vertrouwd voor. Ondanks dat flagrante gebrek aan originaliteit kunnen we echter niet zeggen dat Dag en Nacht echt slecht was. De eerste aflevering had behoorlijk wat vaart, de voorstelling van de personages - toch vaak een struikelblok in Vlaamse series - gebeurde snel en efficiënt, en de dialogen bevatten pit. Nu goed, de humoristische insteek rond hoe in het hotelwezen 'een tweede hoofdkussen' blijkbaar codetaal is voor een luxeprostituee én het verhaaltje over hoe de nieuwe vrouwelijke manager incognito door het hotel zwierf en daar aangezien werd voor klant, kamermeisje en hoer, waren erg voorspelbaar. Net zoals bij Goesting kunnen we ons echter voorstellen dat er voor dit soort vederlicht entertainment een publiek bestaat. Elke dinsdag, 22.05 - vtm. Lees nog meer recensies en bedenkingen in de blog Testbeeld op KNACKFOCUS .BEStefaan Werbrouck'Tijdens de eerste aflevering van 'Dag en Nacht: Hotel Eburon' moesten we onwillekeurig terugdenken aan een grappig filmpje uit 'Zonde van de zendtijd', getiteld CSI: Herzele.'