Geef John Grant een kast, schelp of genre en hij breekt eruit. Op zijn recentere solowerk konden zijn baritonballades al vaak de boom in, en ook in het samenwerkingsverband Cr...

Geef John Grant een kast, schelp of genre en hij breekt eruit. Op zijn recentere solowerk konden zijn baritonballades al vaak de boom in, en ook in het samenwerkingsverband Creep Show mikt de gay prima donna flagrant op de fun zonder de hits. Met het Engelse analoge electrotrio Wrangler (dat Stephen Mallinder van het vooruitstrevende combo Cabaret Voltaire in de rangen telt) geeft hij zich over aan gemuteerde disco, dwaze humor en genoeg halfgare stemvervormingen om er een vakbeurs mee te vullen. Wrangler perst doorlopend funk en hiphop uit het geluid van een inkomende fax, en schenkt het titelnummer iets sinisters én zweterigs. In de passages waarin Grant even sigaretten is gaan halen, smelt de lol snel weg. Maar als u kunt lachen om Was (Not Was) en The Art of Noise, dan ook om Mr. Dynamite.