Imiteren je vriendinnen jouw kledingstijl, of laat jij je door hen inspireren?

Beide, al doe ik vooral mijn goesting. Ik heb een heel eigen smaak, altijd al gehad. Het gebeurt soms dat ik iets aanheb waarvan een vriendin zegt: 'Dat jij dat durft dragen!' En dan wil het wel eens lukken dat dat een paar maanden later plots weer in de mode is. Beenwarmers bijvoorbeeld, die zal ik altijd dragen wanneer ze te vinden zijn. Of knalgele pumps, die heb ik ook een tijdje als enige gedragen.
...

Beide, al doe ik vooral mijn goesting. Ik heb een heel eigen smaak, altijd al gehad. Het gebeurt soms dat ik iets aanheb waarvan een vriendin zegt: 'Dat jij dat durft dragen!' En dan wil het wel eens lukken dat dat een paar maanden later plots weer in de mode is. Beenwarmers bijvoorbeeld, die zal ik altijd dragen wanneer ze te vinden zijn. Of knalgele pumps, die heb ik ook een tijdje als enige gedragen. Ik heb hem toch wel laten jagen, maar hij heeft dat heel slim gespeeld. Ik was nog heel jong toen ik hem leerde kennen, nog geen twintig. 'Fladder jij nog maar wat rond,' zei hij, 'want als wij iets beginnen is het voor het leven.' ' Geise blaaskaak', dacht ik, maar nog geen half jaar later ben ik voor hem gevallen. Als zijn achtergrondzangeres leerde ik hem meteen intens goed kennen en wist ik: 'Dit is het.' Geluk, want zonder kan je de doelen in je leven niet bereiken. Ik laat me hierin inspireren door Jean Blaute. Hij zei me ooit: 'Mijn doel is levenskunstenaar worden.' Daar hebben we een hele avond over doorgeboomd, en op het einde was ik overtuigd. Ik wil dat ook, door een evenwicht te bereiken tussen wat ik wil en wat ik doe. Dat blijkt doorgaans te lukken, en krijg ik mijn zin niet, dan denk ik dat dit altijd met een reden is. Zo heb ik ooit doodgraag een programma willen presenteren, maar uiteindelijk ging het naar iemand anders. Ik ga niet zeggen wat of wie, want dat is een ongelooflijke flop geworden. Toen dacht ik, hier ben ik eigenlijk mooi aan ontsnapt. Ik voel mij altijd heel klein als ik voor mijn vzw Art for Africa in contact kom met vrouwen uit de ngo-wereld. De dossierkennis die zij hebben, hun onverwoestbare enthousiasme: potverdekke, zo zou ik ook willen zijn. Andere vrouwen zie ik niet vlug als concurrentie, ik heb al zo veel gekregen in het leven dat ik het anderen ook gun. Tijdens Steracteur Sterartiest heb ik als jurylid wel eens commentaar gekregen, maar daar heb ik geen seconde van wakker gelegen. Streng zijn was daar mijn rol én we waren op zoek naar een sterartiest, hé. Ja, ik kan hard zijn. Ik vind mezelf niet zo humoristisch. Ik kan helemaal geen moppen vertellen, eigenlijk zou ik wel wat grappiger willen zijn. Hoe Sergio mij de slappe lach kon doen krijgen met zijn maffe woordspelletjes, daar keek ik naar op. Of hoe Herman Verbruggen of Raf Coppens zo heel droog iets kunnen aanbrengen in mijn Radio 2-programma De Raadkamer. Straf. Goh, dat valt nog goed mee. Ik vreesde dat ik er helemaal als alfavrouwtje uit ging komen (lacht). Al van kindsbeen af ben ik de initiatiefneemster, het haantje de voorste. Mijn jongere zus zegt dat ik haar tot haar zestiende in een wurggreep heb gehouden, om haar te beschermen. En op mijn rapport had ik altijd goeie punten maar kreeg ik steeds de opmerking: 'is te eigenwijs'. Waarop mijn ouders 'proficiat!' zeiden, want dat vonden ze een goede eigenschap. Het is allemaal hun schuld! (lacht)Door Hans Van Goethem