Agnes Obel ziet een beetje bleek om de neus als we haar spreken in de kantoren van platenfirma PIAS. De Deense pianodeerne voelt zich onwel, en daar heeft het Brusselse stratenplan alles mee te maken: 'Blijkbaar word ik wagenziek - nog nooit meegemaakt. Ik leer heel wat bij over mezelf tijdens deze tournee.' Die tournee is bijlange niet ten einde, want met Philharmonics heeft Obel een viersterrenalbum op zak dat haar sinds vorig jaar een uitdijende fanbasis bezorgt. Zelfs celebrityblogger en popteef Perez Hilton uitte zich onlangs als liefhebber!
...

Agnes Obel ziet een beetje bleek om de neus als we haar spreken in de kantoren van platenfirma PIAS. De Deense pianodeerne voelt zich onwel, en daar heeft het Brusselse stratenplan alles mee te maken: 'Blijkbaar word ik wagenziek - nog nooit meegemaakt. Ik leer heel wat bij over mezelf tijdens deze tournee.' Die tournee is bijlange niet ten einde, want met Philharmonics heeft Obel een viersterrenalbum op zak dat haar sinds vorig jaar een uitdijende fanbasis bezorgt. Zelfs celebrityblogger en popteef Perez Hilton uitte zich onlangs als liefhebber! Agnes Obel: Eerlijk gezegd niet, neen. Misschien komt het omdat Philharmonics een album is waar de songs in het middelpunt staan, zonder al te veel poespas errond? Sorry, dat is het beste wat ik kan bedenken. (Nerveus lachje)Obel: Daar zit iets in, ja. Dankjewel voor de tip! Net als Bon Iver heb ik ook in relatieve afzondering aan mijn muziek gewerkt. Misschien worden mensen wel geraakt door het isolement dat in de songs doorschemert. Want wie is er tegenwoordig nog helemaal op zichzelf, met smartphones, draadloos internet en dergelijke? Isolement is bijna een luxe geworden. Obel: Het is geen sneeuwhut, maar het scheelt niet veel. Het album is geschreven en opgenomen in een oud radiostation net buiten Berlijn, dat tijdens de DDR-periode het hoofdgebouw van de staatsradio was. Een prachtige ruïne is het, helemaal leeggeplunderd toen de Muur viel. Zelfs de plankhouten vloeren zijn opengebroken en van de filharmonische concertzaal blijft ook niet veel over, maar in de kelder zijn de mastering studio's behoorlijk intact gebleven. Mijn vriend en ik huren er naast ons appartementje in Kreuzberg allebei een studio, maar toen onze auto putje winter de geest gaf, bleven we er permanent slapen. Obel: Yep, het zijn de melodieën op mijn piano die de songs dicteren. Speelsgewijs, letterlijk. Ik houd van de piano omdat je met erg weinig heel veel emotie kunt oproepen. Twee toetsen, meer heb je soms niet nodig. Hoe simpeler, hoe beter. Ik houd niet van collagetoestanden, wel van melodieën die blijven hangen en die je kunt meeneuriën. Obel: Echt?! Ofwel een compliment ofwel helemaal het tegenovergestelde. Daar moet ik nog eens over nadenken. (Lacht)Obel: Die vergelijking met Amerikaanse farmers heb ik nog gehoord, al zien veel mensen er ook iets David Lynchachtigs in, iets genre Twin Peaks. Dat zal wel aan die uil liggen. Obel: Die hebben we samen met enkele andere vogels van een taxidermist geleend. We hadden ook een kraai, maar dat hintte te veel naar Tippi Hedren en The Birds van Alfred Hitchcock. Een kip was er ook, maar daarvoor vond ik mijn muziek niet, euhm, kipachtig genoeg. (Schatert) Het is niet gemakkelijk om muziek in beelden om te zetten. Muziek is een taal die we allemaal begrijpen, maar niet spreken - als je begrijpt wat ik bedoel. De albumhoes moest de sfeer van de songs representeren, niet mezelf. Maar hoe vertaal je muziek naar foto's? Blijkbaar zijn we in ons opzet geslaagd. Obel: Er bestaan twee versies van Close Watch: de originele versie uit 1975 (te vinden op het album 'Helen Of Troy'; nvdr.), en een ingetogen versie op Music For A New Society uit 1982. Ik heb me uiteraard op die laatste gebaseerd. Ik zie mezelf niet snel met een orkest samenwerken, daarvoor houd ik te graag zelf de touwtjes in handen. Wat ik wel graag wil uitproberen, is een mannenkoor. Ik kan namelijk zelf geen lage noten zingen, maar houd van diepe, donkere stemmen. Ennio Morricone laat in zijn composities af en toe mannenkoren opdraven, het geeft een heel aparte sfeer aan de muziek. Obel: Oh ja, zo droomachtig en zwoel. Zelfs de songs die hij bij The Travelling Wilburys zong, vind ik goed! Nog een zanger die ik bewonder, is Daniel Johnston. Hoe hij True Love Will Find You In The End zingt: buitenaards mooi. Obel: Ik weet het, schoonheid ontstaat niet altijd op een mooie plek. Misschien klinkt er net daarom zoveel waarachtigheid in hun stemmen. Ik denk of hoop oprecht dat Roy Orbison en Daniel Johnston door te zingen al de ellende in hun leven konden overstijgen. Amen! PHILHARMONICS Nu uit bij Pias. AGNES OBEL LIVE 9/4, Domino, AB, Brussel, uitverkocht. 17/5, Les Nuits Botanique, Botanique, Brussel.DOOR JONAS BOEL