HOMMAGE AAN ZHANG YIMOU

Zhang Yimou, 61 inmiddels, mag de voorbije jaren dan wel achter zijn beste vorm aanhinken, tot nader order blijft hij China's regerende filmkeizer met een veelzijdig oeuvre dat zowel aangrijpende sociodrama's als oogverblindende martial arts-epen bevat. Twee vrouwen staan in Zhangs leven en werk centraal: zijn voormalige eega Gong Li, de ravissante actrice met wie hij in het begin van zijn carrière rurale arthouseparels als Het rode korenveld (1987), Ju Dou (1990) en To Live (1995) draaide. Later werd Zh...

Zhang Yimou, 61 inmiddels, mag de voorbije jaren dan wel achter zijn beste vorm aanhinken, tot nader order blijft hij China's regerende filmkeizer met een veelzijdig oeuvre dat zowel aangrijpende sociodrama's als oogverblindende martial arts-epen bevat. Twee vrouwen staan in Zhangs leven en werk centraal: zijn voormalige eega Gong Li, de ravissante actrice met wie hij in het begin van zijn carrière rurale arthouseparels als Het rode korenveld (1987), Ju Dou (1990) en To Live (1995) draaide. Later werd Zhang Ziyi zijn muze, de superster die hij gracieus door de lucht liet zweven als zwaardvechtster in de bloedmooie krijgsepen Hero (2000) en House of Flying Daggers (2004). Vorig jaar maakte Zhang, die evolueerde van geëngageerd dissident tot superieur spektakelregisseur, nog het oorlogsepos TheFlowers of War, met niemand minder dan Christian Bale in de hoofdrol. Na de masterclasses van Martin Scorsese, Alfonso Cuarón, Roland Joffé en nos frères Dardenne tijdens de voorbije edities, is het dit jaar de beurt aan Darren Aronofsky om uitleg te geven bij zijn films en filosofie. Aan onderwerpen en boeiend didactisch materiaal is er alvast allerminst gebrek, want de New Yorkse maverick director is een van de belangrijkste filmauteurs van het voorbije decennium. Denk maar aan zijn gitzwarte antidrugsdrama Requiem for a Dream (2000). Aan zijn Gouden Leeuw winnende worstelaar-op-leeftijdkroniek The Wrestler (2008), met Mickey Rourke in spandexpakje. Of aan zijn psychotische ballerinathriller Black Swan (2010), waarin Natalie Portman zich in tutu naar een Oscar danste. Hopelijk licht Aronofsky ook een tipje van de sluier over zijn nieuwste, nog maar net ingeblikte en pas voor 2014 voorziene megaproject: het Bijbelse epos Noah met Russell Crowe als de profeet die, na een tip van God himself, zijn familie en een halve zoo van de zondvloed wil redden. Onder auspiciën van de legendarische, Britse regisseur John Boorman - herinner u Point Blank (1967), Deliverance (1972), The General (1998) en andere klassiekers - zet het festival van Marrakech ook dit jaar weer een fraaie keur aan nieuwe auteursfilms in de kijker. Daarnaast wordt filmmaker Jonathan Demme in de bloemetjes gezet, de Amerikaan die zijn carrière in de seventies begon in de B-filmfabriek van Roger Corman, later Oscars won voor zijn kannibalenklassieker Silence of the Lambs (1991) en het aidsdrama Philadelphia (1993) en, na een paar magere jaren, in 2008 met het relatiedrama Rachel Getting Married (2008) bewees nog lang niet leeggefilmd te zijn. Bovendien draaide Demme, die op zijn beurt een masterclass komt geven, tussendoor ook een aantal opmerkelijke muziekdocumentaires, waaronder Stop Making Sense (1984) - de essentiële concertfilm van Talking Heads - en de Neil Youngdocu's Heart of Gold (2006) en Journeys (2012).