Eentje om bij het rijtje singuliere Belgische debuten van 2021 te scharen, naast die van Sam De Nef, His Trust Fund, Hi Hawaii en wie nog allemaal: dit 'project' geleid door mu...

Eentje om bij het rijtje singuliere Belgische debuten van 2021 te scharen, naast die van Sam De Nef, His Trust Fund, Hi Hawaii en wie nog allemaal: dit 'project' geleid door multi-instrumentalist (specialiteit: cello en toetsen), producer, conceptualist en Gentenaar Frederik Daelemans. Qua sfeer en stijl slaat Cesar Quinn - in de praktijk een kwartet - tot nu toe alles. Het samenroeren van artrock, zigeunerjazz en doezelige torchsongs maakt dat Opal zich laat omschrijven met dezelfde adjectieven waarmee ook de teksten zijn gelardeerd: zijden, vloeibaar, sissend, kleverig, wervelend. Elke song gaat over een edelsteen, alsof het de vanzelfsprekendheid zelf is. Qua attitude en pretentie zitten we in de categorie Jim Morrison en Dionysos. Cesar Quinn verrast, maar kreunt nog onder oververzadiging. Niettemin: onthouden die naam.