Straatkinderen (Ali Zaoua), zelfmoordterroristen (Les chevaux de dieu) of prostitutie (Much Loved): geen onderwerp is Nabil Ayouch te heikel en meestal komt er nog een prima film van ook. In het door het festival van Cannes gesele...

Straatkinderen (Ali Zaoua), zelfmoordterroristen (Les chevaux de dieu) of prostitutie (Much Loved): geen onderwerp is Nabil Ayouch te heikel en meestal komt er nog een prima film van ook. In het door het festival van Cannes geselecteerde Casablanca Beats filmt hij jongeren die zich inschreven voor raplessen in een cultureel centrum in Sidi Moumen, Casablanca. Onder auspiciën van een veeleisende docent, een ex-rapper, zetten de jongens en de al dan niet gesluierde meisjes hun werkelijkheid, frustraties, zorgen en dromen om in dans en muziek. Het plaatst hen lijnrecht tegenover de traditionalistische en conservatieve krachten, maar dat hoort erbij. De jeugdige energie spat bij momenten van het scherm, maar niet élk dans- of rapnummer is even sterk. Soms waan je je op een toonmoment van de lokale kunstacademie. De herinnering aan de emancipatorische kracht van artistieke expressie en onderwijs boet aan kracht in tijdens ellenlange, didactische klasdiscussies. Ondanks de semidocumentaire stijl en aanpak komt de goedbedoelde muziekfilm weinig spontaan over.