Toen Caroline Polachek nog één helft van Chairlift was - hun tweede lp, Something uit 2012, blijft een sterk staaltje gesofisticeerde pop -, zong ze al op glaszuivere wijze ...

Toen Caroline Polachek nog één helft van Chairlift was - hun tweede lp, Something uit 2012, blijft een sterk staaltje gesofisticeerde pop -, zong ze al op glaszuivere wijze de sterren van de hemel. Op haar eerste soloalbum onder eigen naam promoveert de New Yorkse een trapje op de toonladderacrobatie. Helder als Stevie Nicks, dynamisch als Annie Lennox: het is mooi, vooral op maximaal volume, maar bij gebrek aan inventieve of aanstekelijke songs ook een beetje steriel. 'Pop is voor mij in de eerste plaats een format, zoals ballet of opera', verklapte Polachek ons jaren terug. Met het vlakke en glossy Pang is ze haar andere definitie blijkbaar uit het oog verloren: 'Het soort song dat je toevallig op de radio hoort passeren en je met een mep in het gezicht wakker schudt.'