Thomas Jerome Seabrook, Jawbone, 272 p., euro 24.
...

Thomas Jerome Seabrook, Jawbone, 272 p., euro 24. West-Berlijn, jaren 70. Lou Reed maakte er een meesterwerk over zonder er te gaan wonen. David Bowie ging er wonen om er een meesterwerk te maken. En de Sex Pistols promootten de verscheurde stad als vakantiebestemming voor de punkgeneratie. ( 'Gotta go over the Berlin Wall / I don't understand this bit at all.') West-Berlijn was na de Tweede Wereldoorlog in geen tijd een kille, gevaarlijke en unheimliche spookstad geworden. De huren waren laag, de harddrugs goedkoop en de Muur werkte als een magneet op misfits, ratés en andere dropouts. Zo weinig mensen wilden er nog wonen, dat de dienstplicht werd afgeschaft voor wie er wel gek genoeg voor werd bevonden. 'I can remember, standing by the Wall, and guns shot above our head', zong David Bowie in Heroes, het hoogtepunt van zijn Berlijntrilogie. Muzikanten die in de heroïnehoofdstad van Europa gingen optreden, stopten naar verluidt vaak helmen in hun bagage. En kogelvrije vesten. David Bowie verkaste in 1976 samen met zijn goede vriend Iggy Pop van LA naar Berlijn, waar hij drie jaar zou blijven. Hij had nood aan 'a new career in a new town', zoals hij zong in het openingsnummer van Low. Maar hij was ook en vooral op de vlucht voor zijn roem, zijn relatieproblemen, zijn drugsverslaving en zijn angsten, die in die tijd groteske proporties begonnen aan te nemen. In Berlijn maakte David Bowie vijf meesterlijke platen, volgens velen de beste uit zijn carrière. Low, Heroes en Lodger, en - met Iggy Pop - Lust For Life en The Idiot. Maar rust vond hij er niet, en een gezonde levensstijl zo mogelijk nog minder. 'In een doorsneeweek waren we twee dagen in de weer met stoned worden, twee dagen met katers uitzweten en drie dagen met opnemen,' liet Iggy Pop ooit optekenen. ''s Avonds keken we ter ontspanning altijd naar Starsky & Hutch.' Bowie In Berlin focust (gelukkig) vooral op wat er allemaal in de studio gebeurde. En het doet dat goed. Wouter Van Driessche