PETER VERMEERSCH: Jazz? Van die strohoedjesdixieland? Nee, dat was niet zo tof voor een zestienjarige uit Waregem. Maar plots Sonny Rollins Softly, As in a Morning Sunrise horen spelen, dát was een revelatie. Zo totaal anders dan alles wat ik tot dan toe kende. Ik wist dat een saxofoon in feite een stuk koper is, maar die van Rollins klonk als ademend flu...

PETER VERMEERSCH: Jazz? Van die strohoedjesdixieland? Nee, dat was niet zo tof voor een zestienjarige uit Waregem. Maar plots Sonny Rollins Softly, As in a Morning Sunrise horen spelen, dát was een revelatie. Zo totaal anders dan alles wat ik tot dan toe kende. Ik wist dat een saxofoon in feite een stuk koper is, maar die van Rollins klonk als ademend fluweel. Hij staat daar ook niet te tonen hoe goed hij wel is, maar vertelt een verhaal. De hele sfeer van die liveopname van dat trio is trouwens fantastisch. Alsof je er zelf bij bent. VERMEERSCH: Aan formats en gewoontes hebben wij doorgaans geen boodschap. VERMEERSCH: Je meent het?! (lacht) Je zou van minder paranoid worden. Maar kom, we gaan die kerels voorlopig geen proces aandoen. VERMEERSCH: Met het tempo waaraan wij nieuwe muziek schrijven, zouden we elk jaar een viertal nieuwe cd's moeten kunnen opnemen. Voor je het weet, kunnen we tot ons volgende jubileum verder zonder dat we nog een noot op papier moeten zetten. VERMEERSCH: Waarop bij de knapen de hormonen beginnen te werken? (lacht) Het is toch opmerkelijk dat we het nu al zo lang met elkaar uitzingen. We zijn kompanen die samen zijn opgegroeid. Ik denk niet dat je nu in dit ensemble om het even wie ongemerkt of ongestraft zou kunnen vervangen. Het zijn vijftien bijzondere muzikanten met een zeer verscheiden achtergrond. Het is voor mij ondertussen ook een tweede natuur geworden om voor deze figuren te schrijven. Tegen zo'n bende individualisten kun je als componist niet zeggen: 'Dit is jullie harnas, kruip er maar in.' Dus wanneer ik bijvoorbeeld iets wil schrijven voor saxofoon, dan denk ik aan hoe Michel Mast speelt. Dat geeft me inspiratie. VERMEERSCH: Ja, dat was een tweede plaat die ik wilde noemen, maar ja, formats... FREDERIK GOOSSENS