BRAM WEIJTERS: Mijn vader hield van dixieland, maar daar is me nooit echt veel van bijgebleven. Toen ik een jaar of veertien was, begon ik 'echte' jazzplaten te ontlenen uit de discotheek. Ik had niet veel kennis of verwachtingen, dus begon ik gewoon bij de eerste letter van het alfabet. Meteen stootte ik op een cover die er best cool uitzag; volledig zwar...

BRAM WEIJTERS: Mijn vader hield van dixieland, maar daar is me nooit echt veel van bijgebleven. Toen ik een jaar of veertien was, begon ik 'echte' jazzplaten te ontlenen uit de discotheek. Ik had niet veel kennis of verwachtingen, dus begon ik gewoon bij de eerste letter van het alfabet. Meteen stootte ik op een cover die er best cool uitzag; volledig zwart met daarop in grote witte, groene en blauwe letters Somethin' Else. Net wat ik zocht! Het is een Blue Noteklassieker op naam van altsaxofonist Cannonball Adderley, maar in mijn geheugen staat die plaat gegrift als een echte Miles Davis. WEIJTERS: En toch zet hij vanaf de eerste noten de muziek totaal naar zijn eigen hand. Indrukwekkend! Bij de lessen klassieke piano moest ik altijd mooi en correct van het blad spelen. Als tegengewicht drumde ik daarnaast ook wel in een rockband. Maar bij Miles hoorde ik het allemaal: de energie en de overgave van de rock, maar ook de subtiliteit van klassieke muziek. WEIJTERS: Een band waarin we trouwens ook swingende grooves met melancholische lyriek proberen te combineren. Ik heb Chad ontmoet tijdens de jazzworkshops in het Canadese Banff Centre. Het klikte meteen tussen ons. Het jaar daarop zijn we elkaar meer beginnen op te zoeken. In Chads hometown Seattle hebben we onze eerste opnames gemaakt. Ondertussen is hij al een half dozijn keren naar hier komen spelen en trek ik naar ginds. WEIJTERS: Het is een pak intenser en meer eigentijds geworden, inderdaad. Met de fantastische Piet Verbist hadden we om te beginnen al een nieuwe bassist. Daarnaast konden we meer de tijd nemen om de stukken eerst live te doen groeien vooraleer we ze op band zetten. WEIJTERS: Goh, je drukt toch steeds je eigen stempel, in om het even welke context. WEIJTERS: Precies! (lacht)FREDERIK GOOSSENS