Sometimes I Wish We Were An Eagle
...

Sometimes I Wish We Were An Eagle Americana Drag City Bill Callahan mag uit De Gouden Gids voorlezen, nóg zullen wij tot tranen toe ontroerd ter aarde zijgen. Er zijn dan ook maar weinig muzikanten behept met een stem als de zijne. In 's mans bariton schemeren de timbres van David Berman en Kurt Wagner door. Al kan men er desgewenst ook de doodsreutel van Leonard Cohen in herkennen. Of de melancholieke snik van Lee Hazlewood. Om kort te gaan: Bill Callahan kan een blok graniet aan het huilen brengen. Als hij in vorm verkeert zelfs Gene Bervoets, naar het schijnt. Maar we kunnen nog wel méér redenen bedenken om Callahan met een middelgroot standbeeld te bedenken. Omdat hij samen met Galaxie 500 en American Music Club het genre slowcore heeft uitgevonden en daarmee onrechtstreeks ook het bedje van groepen als Lambchop en Low heeft gespreid. Omdat hij onder de naam Smog een dozijn prachtplaten heeft gemaakt die alle denkbare twilight zones tussen folk, country en americana beslaan. En omdat hij met songs als Dress Sexy At My Funeral de geestigste galgenhumor bedrijft sinds Edgar Allen Poe. Op zijn vorige plaat, Woke On A Whaleheart, hoorden we hem voor het eerst sunny side up, een koerswijziging zo drastisch dat ze sindsdien alleen nog door de aandelen van Forits werd geëvenaard. Verantwoordelijk voor die muzikale mood shift was niemand minder dan Joanna Newsom, de Californische folkfee aan wie hij zijn hart had verpand. Ook zijn nieuwste worp doet bijwijlen verrassend lichtvoetig aan. De gitaren kringelen krols boven Callahans stem uit, de mellotrons en wurlitzers heffen zo nu en dan een bemoedigend deuntje aan en een Franse hoorn blaast ons op gezette tijden een zomers briesje tegemoet. Maar denkt u vooral niet dat Sometimes I Wish We Were An Eagle daarom geschikt is om lekker onderuitgezakt van een cocktail te nippen, want de kans dat u zich kwansuis in uw mojito verslikt, is groot. Callahans sardonische teksten kleuren zwarter dan zwart - Joanna Newsom heeft hem alweer laten zitten, vandaar - en zonder een spatje mededogen zingt hij de luisteraar negen songs lang het water in de schoenen. 'Last night I swear I felt your touch', probeert hij zichzelf in Eid Ma Clack Shaw nog wijs te maken. Alsook: 'I dreamed it was a dream that you were gone.' Maar Bill Callahan is Yves Leterme niet en durft zijn mislukking wél onder ogen te zien: 'I woke up feeling so ripped by reality / Love is the king of the beast / And when it gets hungry it must kill to eat.' Een diepe zucht volgt. Op de achtergrond speelt iemand de cello uit Eleanor Rigby na. En voor de slechte verstaander vat Bill Callahan zijn parcours de route nog één keer helder voor u samen: 'I used to be darker / Then I got lighter / Then I got dark again.' Dat noemen wij nu eens een puntige autobiografie! DOWNLOADJim Cain Eid Ma Clack Shaw The Wind And The Dove Vincent Byloo