FILM: **** Extra's: ** (MGM)
...

FILM: **** Extra's: ** (MGM) FILM: ** Extra's:0 (MGM) FILM: * Extra's:0 (MGM) FILM: *** Extra's:0 (MGM) The Party, Blake Edwards' zelf geschreven komische mirakel uit 1968, is de enige prent die Edwards draaide met Peter Sellers naast de even sensationele als ontgoochelende reeks van Pink Panther-films. De getroebleerde komiek is Hrundi V. Bakshi, een kluns van een Indische filmfigurant die op een Hollywoodset een draaidag verknoeit en op staande voet moet worden ontslagen. De lijst ontslagenen wordt echter verward met de exclusieve invitatielijst van de studiobons, die een extravagant feestje heeft gepland in zijn riante woning. Het gevolg is dat Bakshi nog een coda aan zijn catastrofale eendagscarrière mag breien. Met deze simpele premisse, een outline van nog geen 40 bladzijden, het improvisatorische talent van een grotendeels onbekende cast, een dikke laag bruine make-up en zowat alle maniertjes uit het 'Imiteer een Indiër'-repertorium, wist het duo een hypermoderne maar aan de stille komedie schatplichtige dijenkletser te maken. Bovendien bezit de film een zeldzame technische schoonheid (hoewel de bron van deze dvd-transfer heel wat te wensen overlaat). Edwards' superieure (maar erg onregelmatige) mise-en-scène bereikte hier een hoogtepunt. De bonusschijf met extra's ziet er veelbelovend uit, maar is jammer genoeg erg fragmentarisch samengesteld. Inside the Party is een klein halfuur luisteren naar Blake Edwards en producent Ken Wales. De eerste steekt van wal met een bittere herinnering aan zijn jeugd en zijn vroege besef dat hij het leven moest bestrijden door de humoristische kant van de tragedie te zoeken. Dan mag producent Ken Wales zijn zegje doen en gaat vooral Walter Mirisch merkwaardig genoeg in op de fragiele liefde-haat-samenwerking tussen Edwards en Sellers. The Party Revolution is een featurette over het weinig ophefmakende feit dat The Party de eerste film was die een aan de camera verbonden video-assist gebruikte: het improvisatie-experiment vereiste dat een gespeelde scène kon worden herbekeken en kon dienen als basis voor de volgende. Het centrale stuk van de extra's is een collage van interviews met Sellers, waarin die de camera opvrijt en zijn komische alter ego's niet van zich af kan schudden. Veel heeft het niet met The Party te maken, maar als curiosum kan dit tellen. De specials worden afgewerkt met drie commercials die Sellers voor Barclay deed (maar die geen moment grappig zijn), een bioscooptrailer en een fotogalerij. Jo Smets Een hoogst onwaarschijnlijke productie: de Italiaan Vittorio de Sica (Ladri di Biciclette) regisseert Sellers, Britt Ekland en gouwe ouwe Victor Mature naar een scenario van Neil Simon! Dat klinkt alvast beter dan de film uiteindelijk blijkt te zijn, maar toch: heeft u net geen twee uur veil, dan biedt dit stukje onbezorgd jaren-zestig-filmen enig vertier. Sellers is de meest geslepen misdadiger op de planeet - neen, het is geen grap - en geeft zich uit als filmregisseur om in een Italiaans kuststadje een scheepslading goud te stelen. Let op de bingoscène, vintage De Sica, voor wie de meester nog kent. (J.S.) Romy Schneider en Ursula Andress zijn - pardon our male chauvinism - de enige bezienswaardigheden in deze door Woody Allen geschreven en door Clive Donner gedraaide would-be-komedie. Peter O'Toole is een onverbeterlijke rokkenjager die zijn gelijke vindt in zijn psychiater, de vermetele Dr. Fassbender, een 'doctor of the mind' met pervers genoegen gespeeld door Sellers. (J.S.) Deze als 'komedie voor volwassenen' vermomde puberteitsstudie van George Roy Hill (The Sting, The World According to Garp) is best wel aardig. In een bedwelmend onschuldig Manhattan (de openingsshot!) stalken twee tienermeisjes tweederangspianist Henry Orient om de kern van het volwassen worden en van vriendschap te ontdekken. (J.S.) Jo Smets