Willen wegvluchten maar te verlamd zijn om op te staan uit je bioscoopzetel: dat niet-alledaagse effect heeft de ergste van de vele benauwende scènes uit Beanpole. De achtentwintigjarige Rus Kantemir Balagov slaat de kijker murw met een gitzwart...

Willen wegvluchten maar te verlamd zijn om op te staan uit je bioscoopzetel: dat niet-alledaagse effect heeft de ergste van de vele benauwende scènes uit Beanpole. De achtentwintigjarige Rus Kantemir Balagov slaat de kijker murw met een gitzwarte, verstikkende evocatie van de menselijke ravage die WO II in Leningrad (heden weer Sint-Petersburg) aanrichtte. Twee zwaar getraumatiseerde jonge vrouwen klampen zich aan elkaar vast. Bonenstaak Ija (de markante Viktoria Miroshnichenko) is verpleegster in een ziekenhuis vol oorlogsslachtoffers die naar het einde snakken. Af en toe bevriest ze en is ze minutenlang afgesneden van de realiteit, een ervaring die Balagov akelig goed in beelden omzet. Ija's vriendin Masja (Vasilisa Perelygina) blijkt er nog slechter aan toe te zijn. Geen gezellige zomerfilm dus, maar een fatalistische, zenuwslopende uitputtingsslag waarbij niet zozeer de ellende maar de stijl blijft hangen. De verbluffende mise-en-scène en efficiënte fotografie resulteren in enkele onvergetelijke scènes. Als hij zijn profileringsdrang ietsje beter onder controle krijgt, mag je van deze brutale Rus nog grootse films verwachten.