'I am a tennis player who happens to be a woman', protesteert Billie Jean King (Emma Stone) tegen de gigantische gendergap in de prijzenpot van tennistoernooien. In 1972 won ze zowel Roland Garros, Wimbledon als de US ...

'I am a tennis player who happens to be a woman', protesteert Billie Jean King (Emma Stone) tegen de gigantische gendergap in de prijzenpot van tennistoernooien. In 1972 won ze zowel Roland Garros, Wimbledon als de US Open. Een jaar later volgde haar payback met een van de meest memorabele tenniswedstrijden ooit, die tegen de 55-jarige Bobby Riggs (Steve Carell), de irritante en bespottelijk seksistische voormalige nummer een van het herentennis. Buiten de kalklijnen speelde zich een minstens even belangrijke strijd af: die tussen Kings huwelijksleven en haar ontluikende seksuele geaardheid, ontketend door haar ontmoeting met kapster Marilyn (een fenomenale Andrea Riseborough). Deze biopic triomfeert met het genuanceerde portret dat hij van zijn personages schetst, met snedige dialogen en een hawk-eye voor de tijdgeest van toen. De ultieme tennisfilm heeft het regisseursechtpaar Jonathan Dayton en Valerie Faris (Little Miss Sunshine) niet gemaakt, maar toch: winning serve!