e beelden in deze documentaire zijn op geen enkele manier versneld.' Het is een boodschap die je zelden tegenkomt bij het begin van een film maar bij Rize van de wereldberoemde fotograaf en videoclipregisseur David LaChapelle is de waarschuwing niet onterecht. LaChapelle dook voor zijn eerste langspeelfilm onder in de subcultuur van h...

e beelden in deze documentaire zijn op geen enkele manier versneld.' Het is een boodschap die je zelden tegenkomt bij het begin van een film maar bij Rize van de wereldberoemde fotograaf en videoclipregisseur David LaChapelle is de waarschuwing niet onterecht. LaChapelle dook voor zijn eerste langspeelfilm onder in de subcultuur van het 'krump dancing', een dansvorm die de afgelopen jaren door de armere wijken van Los Angeles raasde. 'Krumping' is een supersnelle, hyperkinetische en gewelddadige vorm van dansen, een soort van ballet op een veld van granaten, waarbij jonge mannen en vrouwen het tegen elkaar opnemen in grote 'krump battles'. LaChapelle leerde de subcultuur kennen toen hij in 2001 in South Central, een beruchte zwarte wijk in Los Angeles, een videoclip moest opnemen voor Christina Aguilera. Hij had een dj ingehuurd om de sfeer erin te houden backstage en al snel verzamelde er zich een groep lokale jongeren op de set die begonnen te krumpen. 'Vanaf het eerste moment dat ik het zag, wist ik dat ik er een film over zou maken', vertelde LaChapelle tegen LA Weekly. Eerst draaide LaChapelle de kortfilm Krumped (waar hij zelf 700.000 dollar in stopte) en toen die aansloeg, besloot hij om een lange documentaire te wijden aan het fenomeen. In Rize gaat LaChapelle op zoek naar de wortels van de energieke dansstijl. Hij belicht de ellendige toestand in de achtergestelde wijken van Los Angeles en de tijdbom die er tikt (de film begint met nieuwsbeelden van de beruchte rassenrellen uit 1965) en laat de 'krumpeteers' getuigen over hoe de dans hun dagelijkse leven beheerst. Maar het zijn natuurlijk de sexy en energieke dansscènes zelf die de meeste aandacht wegkapen. 'The worst part of sitting through Rize', zo schreef The New York Post toen de film uitkwam, 'is the sitting part.'(S.W.)