(PS2)
...

(PS2) (PC) (GBA) Zoals de Olympische Spelen het grootste sportevenement ter wereld zijn, zo moet de bijhorende game ook de beste sportgame van allemaal zijn. Althans, dat verwacht je. Als je een beetje gezond verstand hebt, besef je echter dat die verwachting niet realistisch is. Een degelijk uitgerust team van ontwikkelaars moet al flink zijn best doen om een goede game rond één sport te ontwikkelen, hoe zou het dan in hemelsnaam 25 sportdisciplines op één schijfje moeten krijgen? Het mag al een wonder heten dat Athens 2004 een voldoende haalt, want na het betalen van de ongetwijfeld peperdure Spelen-licentie zal men bij PlayStation niet veel geld meer hebben gehad om de programmeurs en designers van de game te onderhouden. Die moesten gelukkig niet van nul beginnen, maar mochten voortbouwen op de Track & Field-games van Konami. De gameplay is, noodgedwongen of welbewust, eenvoudig gehouden: enkele basisinstructies volstaan om de 100 meter rugslag te zwemmen én de 1500 meter te lopen. Naast alle loopafstanden tot de 1500 meter (méér zou saai worden) en sprintnummers in het zwemmen, kan je in Athens 2004 ook een poging ondernemen tot hoog-, ver-, hinkstap- en polsstokspringen, alsook discuswerpen, tienkamp en zevenkamp. En wat te denken van gymnastiek, jumping of gewichtheffen? Van sommige sporten kan je niet geloven dat ze leuk zullen worden met een controller in de hand en die scepsis blijkt meestal gegrond. Van sommige sporten kan je ook niet geloven dat ze leuk zijn op het terrein, dus wat verwacht je van deze game? Ga je voor de medailles, dan oefen je best eerst een half uurtje in de practice mode. Wat je later misschien de gelegenheid biedt om eens rond te kijken in de zeven stadions die in de game zijn nagebouwd. Die stadions zijn in het échte Athene nog niet allemaal afgewerkt, maar met de bouwtekeningen konden de PlayStation-ontwikkelaars wel aan de slag. De 800 (!) atleten bewegen zich redelijk natuurlijk voort, dankzij de techniek van motion capturing (waarbij échte atleten worden behangen met sensoren die hun bewegingen omzetten in computeranimaties). Ze vertonen ook realistische gelaatsuitdrukkingen, al herken je geen bekende gezichten. Logisch, aangezien veel atleten zich pas tijdens de voorbije weken voor de Spelen hebben gekwalificeerd, te laat dus om nog digitaal te worden gekloond. De kleur van hun uitrusting verraadt hun land van afkomst, een naam moet je ze echter zelf geven. Kleine en grote imperfecties ten spijt, blijft Athens 2004 leuk, omdat je als allereerste atleet olympisch kampioen turnen én verspringen én gewichtheffen kan worden. Bart Vandormael Doom Collector's Edition is eigenlijk niet meer dan een opwarmer voor Doom 3, het échte vervolg van de legendarische shooter, die aan het einde van het jaar wordt verwacht. De miljoenen fans van de actieklassieker hebben nagenoeg niets aan deze bundeling van The Ultimate Doom, Doom II en Final Doom, tenzij ze de volle pot willen betalen voor wat bij elkaar geschoffelde preview content over Doom 3, bestaande uit een trailer, screenshots, wallpapers en interviews met de ontwikkelaars van de game. Die hebben alvast geen bevredigende uitleg voor het feit dat we eindeloos lang moeten wachten op hun nieuw werkstuk. De ongelukkige ziel die Doom nog niét in huis heeft, kan bij dezen het gat in zijn gamecultuur opvullen. (B.V.) Donkey Kong is ontvoerd door kapitein K. Rool, dus gaan zijn vrienden Diddy en Dixie Kong op pad om de grote aap te redden. Rennend, rollend en springend, bijgestaan door Rattly de ratelslang, Squitter de spin en andere vrienden uit het dierenrijk. De opvolger van het leuke Donkey Kong Country biedt twee apenhelden voor de prijs van één, maar bevat voorts weinig verrassingen. Nieuwe fans zal deze game Nintendo dus niet opleveren, de anciens daarentegen willen wellicht niets liever dan de originele game plus een beetje méér. Dat beetje méér komt onder de vorm van een reeks nieuwe bonusspelletjes, vaak nog grappiger dan het grote avontuur en altijd origineel. Precies wat we van Nintendo gewoon zijn. (B.V.) Bart Vandormael