'Lukas kwam naar mij met een basisversie van Girl. Dertig pagina's die alle kanten uitschoten, maar waarbij je meteen voelde: die gast wil dit echt vertellen. Ik merkte ook snel dat het hem niet te doen was om 'een verhaaltje: het ging hem alleen maar om de inhoud en hoe we die konden vertalen. Scenario's zijn voor hem geen heilige graal, maar hooguit een leidraad. Als iets niet werkte op de set, greep hij wel terug naar een van de vierentwintig eerdere versies in zijn hoofd.

'Ook heel mooi om zien, is de manier waarop hij zo empathisch mogelijk omgaat met zijn mensen en het materiaal. Zelfs tijdens de castings, waar ik na een paar minuten soms al genoeg gezien had, liet Lukas ze allemaal nog even doorgaan, gewoon om hen niet met een slecht gevoel weg te sturen.

'Ik wil toch ook even benadrukken dat er echt wansmakelijke kanten zijn aan Lukas Dhont. De buitenwereld ziet enkel de gestileerde arthousekant, maar ik ben degene die dankzij hem maanden met Ashes van Céline Dion in mijn hoofd heb gezeten. Vijf minuten wachten in een lobby? Dion. Wakker worden in Cannes? Dion. Het is goed dat hij zo sympathiek is. (lacht)'