Vandaag al iets cultureel verantwoords gedaan?

Ik heb in het vliegtuig Q Magazine zitten lezen om de tijd te doden. Niet dat dat mijn lijfblad is. Ik was gewoon stomweg mijn iPod thuis vergeten.
...

Ik heb in het vliegtuig Q Magazine zitten lezen om de tijd te doden. Niet dat dat mijn lijfblad is. Ik was gewoon stomweg mijn iPod thuis vergeten. Een bont allegaartje on-the-roadmuziek. Wilco, Weezer, Neil Young, The Beach Boys, noem maar op. Daarnaast ook veel sixtiesstuff die ik via mijn vader heb leren kennen. Als kind luisterde ik op mijn kamer vaak naar zijn platen van The Kinks en The Monkeys. Mijn vrienden vonden me maar een asociale kwast, zij gingen allemaal samen naar het voetbal. After the Goldrush van Neil Young - vreemd genoeg pas vorig jaar ontdekt. Normaal hou ik meer van stevige rock, maar voor dit akoestisch meesterwerk maak ik graag een uitzondering. My Generation van The Who is voor mij een regelrecht punkstatement. En natuurlijk Still Cruising, het laatste studioalbum van The Beach Boys. Brian Wilson is de geniaalste gek die ik ken. Ja, met veel plezier. Ook die van Phil Spector, dat andere begenadigde genie, kan ik iedereen aanraden. Wall of Pain was de onsubtiele titel, als ik me niet vergis. Niet echt. Ik draai niet veel filmpjes meer, en ook onze videoclips laat ik graag aan grotere talenten over. Niet dat ik clips onbelangrijk vind. Het gros op MTV is rommel, maar Blur en vooral Radiohead hebben een paar meesterwerken gemaakt. Ik hou van clips waarvan je achteraf denkt: waarover ging dit in godsnaam? Paranoid Android en Just van Radiohead bijvoorbeeld. Nauwelijks. Ik volg het echt niet meer. Vroeger wel, vandaar dat al mijn lievelingsfilms uit de jaren 80 en 90 komen. Uitschieters zijn The Great Outdoors en Uncle Buck, met de immer geniale John Candy in de hoofdrol. Tim Burtons Edward Scissorhands en Batman vind ik ook bijzonder straf. Zulke geschifte films móeten wel aan een gestoord brein ontsproten zijn. Keith Moon, de drummer van The Who. Hij was het prototype rockartiest waar ik van hou. En als ik John Lennon daar tegenkom, vraag ik hem hoe hij erin slaagt wereldsongs te schrijven met enkel twee akkoorden. Onzin. Het nummer heeft een van de beste zanglijnen aller tijden. En je voelt die hippiespirit er duidelijk in. Ik hou wel van dat soort psychedelische nummers. A Day in the Life en Lucy in the Sky with Diamonds van The Beatles zijn regel- rechte trips. In bands als The Verve kan ik me eerlijk gezegd niet vinden. Maar naar Kula Shaker, die ter ziele gegane rockband met Indische invloeden, luister ik nog steeds. Of is dat iets waar ik beter niet voor uitkom? Air Traffic speelt op donderdag 28 juni in de Pyramid Marquee op Rock Werchter. Hun debuutalbum 'Fractured Life' komt uit op 2 juli. www.air-traffic.co.uk Thijs Demeulemeester