Wie genoeg heeft van Waterloo, Thank You For The Music, The Winner Takes It All en erger, hoeft ABBA daarom nog niet op te geven. Van elektro tot progrock: ABBA voor alternativo's in tien stappen.
...

Wie genoeg heeft van Waterloo, Thank You For The Music, The Winner Takes It All en erger, hoeft ABBA daarom nog niet op te geven. Van elektro tot progrock: ABBA voor alternativo's in tien stappen. Samen met On And On And On het enige geslaagde nummer van Super Trouper, het album met een circusscène op de cover. Met door de vocoder gestuurde stemmetjes en een geflipte, zwaar paranoïde tekst over persoonlijkheidsstoornissen. Half pre-elektro, half blauwdruk van The Final Countdown, het latere succes van Europe. Highbrowdisco met strijkers, openingsnummer van Voulez-Vous, ABBA's absolute meesterwerk. Bestemd voor de nooit afgewerkte laatste langspeelplaat van ABBA, waarvoor zes nummers werden opgenomen (alleen de singles The Day Before You Came en Under Attack en hun b-kantjes werden uitgebracht). Een fragment werd verwerkt in een medley van demo's maar het volledige nummer is met wat zoekwerk op internet te vinden. Björn en Benny beschouwden hun productie van Just Like That door het duo Gemini als de definitieve versie van het nummer. De b-kant van de hit The Winner Takes It All. Mooie stemmetjes. Uit Voulez-Vous, een andere ongeprezen, spierwitte, bitterzoete discoklassieker. Uit Arrival. Proto-disco met cannibalistisch thema: 'And if I meet you, what if I eat you?'Paranoïde en beklemmend, progrock in de versie van ABBA. The Visitors, digitaal opgenomen, was in 1981 de laatste, zeer miserabilistische langspeelplaat van de groep. Het nummer begint met de onheilspellende regels 'I hear the doorbell ring and suddenly the panic takes me' en het refrein kan worden samengevat in twee woorden: 'Help me!'Oorspronkelijk bestemd voor de nooit verschenen laatste langspeelplaat, uiteindelijk verschenen op het tweede deel van Abba Gold. Gotische elegie met minimale begeleiding (een klok, een muziekdoos): slotnummer van The Visitors. De behoorlijk bombastische, opnieuw redelijk paranoïde internationale solohit van Frida (dat Phil Collins in de producerszetel zat, zien we voor één keer door de vingers). (J.B.)J.B.