'De film- en tv-industrie is nog altijd vreselijk seksistisch', liet Jane Campion, regisseuse van The Piano en nog steeds de enige vrouw die ooit de Gouden Palm heeft gewonnen, enkele maanden geleden nog in uw lijfblad optekenen. 'Het is fel verbeterd sinds ik dertig jaar geleden begonnen ben, maar primaire, hitsige, seksueel gefrustreerde alfamannetjes vind je er nog altijd in overvloed. Dat mijn werk als feministisch wordt gezien, komt vooral door het feit dat er nog altijd beschamend weinig vrouwelijke regisseurs en scenaristen zijn.'
...

'De film- en tv-industrie is nog altijd vreselijk seksistisch', liet Jane Campion, regisseuse van The Piano en nog steeds de enige vrouw die ooit de Gouden Palm heeft gewonnen, enkele maanden geleden nog in uw lijfblad optekenen. 'Het is fel verbeterd sinds ik dertig jaar geleden begonnen ben, maar primaire, hitsige, seksueel gefrustreerde alfamannetjes vind je er nog altijd in overvloed. Dat mijn werk als feministisch wordt gezien, komt vooral door het feit dat er nog altijd beschamend weinig vrouwelijke regisseurs en scenaristen zijn.' De New York Film Academy nam Campions bewering recent nog onder de loep en kwam tot de conclusie dat de matrone van het vrouwelijke regisseursgild zowel gelijk als ongelijk heeft. Já, er zijn nog steeds beschamend weinig vrouwen in de Amerikaanse filmbusiness, met slechts 9 procent vrouwelijke regisseurs, 15 procent scenaristen, 31 procent acteurs, 20 procent monteurs en ocharmen 2 procent cinematografen. En néé, het is de jongste jaren, zo leren de cijfers, helemaal niet fel verbeterd. In vergelijking met vijftien jaar geleden is er nauwelijks een evolutie merkbaar: vrouwen vertegenwoordigen nog altijd maar een vijfde van de totale Hollywoodbevolking, zowel voor als achter de schermen. Alleen in het independent- en documentairecircuit liggen de percentages hoger (34 procent van de Amerikaanse documentaires en de helft van de geselecteerde films voor Sundance werden in 2013 door vrouwen gemaakt), al slagen de meeste van die lowbudgetproducties er amper in het reguliere bioscoopcircuit te halen. Bovendien loopt ook hun pree nog altijd sterk achter op die van hun mannelijke collega's, met geen enkele actrice in de top 16 van Hollywoods grootverdieners. Angelina Jolie was in 2013 de best betaalde vrouw met 33 miljoen dollar, vóór Jennifer Lawrence (26 miljoen) en Kirsten Stewart (22 miljoen), tegenover 75 miljoen voor Robert Downey Jr., 60 miljoen voor Channing Tatum en 45 voor Hugh Jackman. Ook opvallend is dat er geen enkele actrice van boven de 45 in het toplijstje te bespeuren valt - enkel de 49-jarige Sandra Bullock hield stand, met 14 miljoen dollar - terwijl vijftigplussers als Tom Cruise, Denzel Washington, Liam Neeson en Harrison Ford nog altijd vlotjes de miljoenen binnenrijven. Tel de tien best betaalde acteurs op en je komt aan 465 miljoen, zo berekende Forbes. De tien best betaalde actrices halen samen 181 miljoen. Dat het een en ander biologisch te verklaren is, onder het motto 'vrouwen zijn nu eenmaal minder in praktische beroepen geïnteresseerd en minder visueel aangelegd', is uiteraard cultureel geïndoctrineerde bullshit. Als ze voor de camera hun kleren moeten uittrekken - 26 procent van alle actrices ging het voorbije jaar gedeeltelijk naakt, tegenover amper 9,4 procent van de mannen - scoren vrouwen namelijk wel aanzienlijk hoger, en bijna één op de drie vrouwelijke personages wordt in seksueel beladen situaties uitgespeeld. Dat vrouwen de helft van de omzet vertegenwoordigen - in 2013 zaten ongeveer evenveel mannen als vrouwen in de Amerikaanse zalen - lijkt regisseurs, scenaristen en producenten met XY-chromosomen met andere woorden amper ertoe te bewegen om zich eindelijk eens wat minder van hun seksistische kant te tonen. Of: hoe bij mannen de vleselijke beurs kennelijk nog steeds zwaarder weegt dan de financiële.DOOR DAVE MESTDACH