De Frans-Belgische Joëlle de la Casinière (69) was in de jaren 1970 en 1980 bedrijvig als videokunstenaar. Ze leverde ondermijnende filmpjes aan de RTBF en wordt tot op vandaag beschouwd als iemand die haar tijd ver vooruit was. Video's en films maakt ze nu niet meer, maar tablotins - kleine collages of schilderijgedichten die netjes ingelijst aan de muur hangen - des te meer. In elk werkje snijdt De la Casinière een onderwerp uit haar leven aan. Ze schrijft en tekent zo over geliefden en dingen die haar zorgen baren, en dat al veertig jaar lang. De...

De Frans-Belgische Joëlle de la Casinière (69) was in de jaren 1970 en 1980 bedrijvig als videokunstenaar. Ze leverde ondermijnende filmpjes aan de RTBF en wordt tot op vandaag beschouwd als iemand die haar tijd ver vooruit was. Video's en films maakt ze nu niet meer, maar tablotins - kleine collages of schilderijgedichten die netjes ingelijst aan de muur hangen - des te meer. In elk werkje snijdt De la Casinière een onderwerp uit haar leven aan. Ze schrijft en tekent zo over geliefden en dingen die haar zorgen baren, en dat al veertig jaar lang. De vijftig tablotins aan de Argosmuur zijn geselecteerd uit een veel groter geheel. Je kunt ze opvatten als een visueel dagboek, maar verwacht geen privéontboezemingen of kleurrijke anekdotes. Het minischilderij met bloemen hierboven bevat bijvoorbeeld een tekst over vrijheid en macht. 'Vrijheid is in deze wereld verworden tot een pervers cliché,' staat er in het Frans, 'zoals de media die het verspreiden pervers zijn. Het strikte gezag van een eerlijke en waardige wet in dienst van de burgers - in de eerste plaats van hun scholing, van hun gezondheid, van hun werk, kortweg van hun welzijn - zou een betere uitweg zijn voor de wereld dan het maffioze liberalisme met zijn obsessie voor egoïstisch gewin.' Een essay van een dergelijke strekking verwacht je niet zomaar tussen de bloemetjes, maar De la Casinière verrast met dit soort wendingen wel meer. De verpakking is onveranderlijk elegant, de inhoud kan een heel andere kant opgaan. De op karton gemaakte tablotins zijn haast allemaal pareltjes van compositie en kleur. Hier en daar schildert De la Casinière met een oogstrelend robijnrood, tekent ze bevallige kleine rozen en smokkelt ze wonderlijke insecten tussen de woorden. Ze gebruikt ook foto's en advertenties en schikt alles tot collages die wemelen van het leven en de verfijnde details. Op een andere muur worden alle tablotins op groot formaat geprojecteerd. Jacques Lederlin, componist en haar compagnon de route, schreef muziek bij elk werk. Zijn al net zo sierlijke sound schept tijd en laat je toe elke geprojecteerde collage rustig te bekijken. We tonen er maar eentje, maar wat echt overtuigt aan 50 Tablotins musiqués is het samengaan van alles, van de uitgeknipte Mona Lisa's en de ingekleurde letters achter glas tot de belletjes en de melancholische vrouwenstemmen die uit de 'geluidsdouches' vloeien. De collages en de muziek vormen samen een fijnbesnaard geheel dat op een bescheiden manier inspireert. 50 Tablotins mijdt luidruchtigheid en grootse bewegingen, maar brengt een verhaal over een leven dat betrokken en complex is. Of hoe kunst eigenlijk altijd zou moeten zijn. JOËLLE DE LA CASINIÈRE TE ZIEN OP JOËLLE DE LA CASINIÈRE, 50 TABLOTINS MUSIQUÉS, ARGOS, BRUSSEL, TOT 30/3ELS FIERS