Achtergrond

Berlin, het meest miskende meesterwerk uit 50 jaar rockgeschiedenis, is volgens Lou Reed 'een film voor de oren' over de disfunctionele relatie van twee junkies. Naar inspiratie moest hij niet ver zoeken: zijn vrouw probeerde kort voor de opnames zelfmoord te plegen, en vroeg nadien de echtscheiding aan.
...

Berlin, het meest miskende meesterwerk uit 50 jaar rockgeschiedenis, is volgens Lou Reed 'een film voor de oren' over de disfunctionele relatie van twee junkies. Naar inspiratie moest hij niet ver zoeken: zijn vrouw probeerde kort voor de opnames zelfmoord te plegen, en vroeg nadien de echtscheiding aan. Berlin werd niét in Berlijn opgenomen - de stad diende enkel als metafoor van verscheurdheid - maar in Londen. Lou Reed noemde de studiodagen later 'een bijzonder gestoorde periode'. De zanger zat zwaar aan de heroïne, en uit pure ellende volgde producer Bob Ezrin al snel zijn voorbeeld. ('Ik had nog nooit iets gebruikt', zei hij later, 'maar het was dat of een zenuwinzinking.') Tot overmaat van ramp weigerde platenmaatschappij RCA om Berlin als dubbelalbum uit te brengen, zoals aanvankelijk de bedoeling was. De plaat werd helemaal verknipt, en het oorspronkelijke artwork - stills uit de film die de muziek moest oproepen - werd vervangen door modefoto's. Hoe 'gestoord' de opnames precies waren, blijkt uit Sad Song, over een junkiemoeder wier kinderen naar een instelling moeten. Om een en ander nog wat hartverscheurender te maken, riep producer Bob Ezrin zijn twee zoontjes naar de studio. 'Jullie mama is dood', zegt hij. 'Jullie gaan haar nooit meer terugzien.' De jongetjes begonnen hysterisch te huilen, en opnames daarvan werden tussen de muziek gemixt. Na Transformer was Lou Reed heel even God, maar met Berlin degradeerde hij tot paria. Rolling Stone-magazine, dat de plaat had aangekondigd als 'de Sgt. Pepper's van de seventies', noemde het ' de slechtste plaat van het jaar'. New Musical Express had het zonder veel omwegen over 'een ramp'. Lou Reed hield er een levenslange aversie aan over van journalisten (' ongeletterde randdebielen') en muziekmagazines ('boekjes voor rukkers'). 'De reacties op Berlin waren de grootste ontgoocheling uit mijn leven. Na de recensies heb ik de rolluiken gesloten, ik heb ze nooit meer opengedaan.' (W.V.D.)