EMPATHIE

'Daar begint alles mee: empathie is de eerste stap om de mensen ervan te overtuigen dat je oprecht in hun verhaal geïnteresseerd bent', zegt reporter-regisseur Lander Haverals, samen met Thijs Jaspaert een van de drie duo's die 24 uur maken. 'Vaak blijkt dat een goed verhaal er een van een lach en een traan is. Heb je slechts een van die twee, dan zit je al vlug over de dunne lijn van uitlach-tv of sensatie. Met een lach en een traan krijg je een verhaal met meerdere lagen waar...

'Daar begint alles mee: empathie is de eerste stap om de mensen ervan te overtuigen dat je oprecht in hun verhaal geïnteresseerd bent', zegt reporter-regisseur Lander Haverals, samen met Thijs Jaspaert een van de drie duo's die 24 uur maken. 'Vaak blijkt dat een goed verhaal er een van een lach en een traan is. Heb je slechts een van die twee, dan zit je al vlug over de dunne lijn van uitlach-tv of sensatie. Met een lach en een traan krijg je een verhaal met meerdere lagen waarin iedereen wel iets kan herkennen.' 'Je moet tijd investeren in een relatie met de mensen die je hun verhaal wilt laten doen', gaat Haverals verder. 'Eerst kiezen we een locatie uit, waar we vervolgens onze research doen, voornamelijk gesprekken voeren met mensen. Men vraagt ons vaak hoe je op aangrijpende verhalen stuit, maar dat is niet zo moeilijk als velen denken. In het dagelijkse leven vraag je vaak aan iemand hoe het ermee gaat, zonder daar dieper op in te gaan. Doe je dat wel, dan zul je merken dat het heel wat mensen goed doet dat ze hun verhaal kunnen doen.' 'We gaan altijd op pad met een kleine ploeg: twee regisseur- reporters, zoals wij ze bij Woestijnvis noemen, die zelf geluid en camera voor hun rekening nemen', legt Thijs Jaspaert uit. 'Als ik met Lander werk, dan doet hij meestal de camera en ik het geluid, al kan dat met een andere collega ook omgekeerd. Man bijt hond past die werkwijze al van bij het begin toe. Het is een intiemere aanpak waarmee je de mensen, voor wie televisie toch iets uit Brussel blijft, niet overvalt. Zo kunnen ze meer zichzelf blijven.' 'Natuurlijk zijn er grenzen en stel je een onderwerp regelmatig in vraag: kunnen we dit brengen?' vindt Jaspaert. 'Persoonlijk was ik heel erg aangegrepen door de jongen die zijn vriendin had verloren in het kraambed (in de aflevering over het Schoonselhof, nvdr.) maar je merkte dat hij zelf zijn verhaal kwijt wilde. Na de montage, waar we zelf ook bij zijn, bekijkt de eindredactie altijd vanuit een fris perspectief of een reportage goed zit.' 'Eerlijk waar, er is weinig veranderd bij Man bijt hond. Nu we niet meer dagelijks op antenne gaan, is er soms zelfs meer tijd om iets uit te werken', klinkt het bij beide reporters. 'Al zijn kijkcijfers uiteraard belangrijk. Het late uitzenduur heeft ons toch wat parten gespeeld. We zijn dus zeer blij zijn dat we vanaf maandag 17 december naar 21.15 uur verhuizen.' HANS VAN GOETHEM