Vanfleteren wandelde altijd al graag, tijdens de lockdown werden zijn tochten langer en trager. We zijn allemaal even aan de snelheid van het leven ontsnapt. Geen tientallen vergaderingen of koffiedates meer, alles bevriest tijdelijk. Om die stilte vast te leggen, begon de fotograaf uit Veurne ook tijdens het stappen foto's te trekken. Hij let plots op dingen die hij voordien gewoon voorbijliep: een witte streep op de weg, de sporen van zijn hond die net in de beek sprong.
...

Vanfleteren wandelde altijd al graag, tijdens de lockdown werden zijn tochten langer en trager. We zijn allemaal even aan de snelheid van het leven ontsnapt. Geen tientallen vergaderingen of koffiedates meer, alles bevriest tijdelijk. Om die stilte vast te leggen, begon de fotograaf uit Veurne ook tijdens het stappen foto's te trekken. Hij let plots op dingen die hij voordien gewoon voorbijliep: een witte streep op de weg, de sporen van zijn hond die net in de beek sprong. 'Ik maak nu foto's die ik anders nooit zou maken. Er valt altijd iets nieuws te ontdekken. Ik ben steeds op zoek naar nieuwe prikkels en kom op fantastische plaatsen in mijn buurt waar ik nog nooit ben geweest. Ik heb bijvoorbeeld in de buurt van Nieuwpoort een gigantische heuvel met twee bunkers erop ontdekt. Het bleek een heel oud fort te zijn.'Vanfleteren vertrekt elke avond met zijn wagen naar een andere plaats. Hij start zijn wandeling net voor de schemering, thuiskomen doet hij als het pikdonker is. 'Ik geniet van de ondergaande zon. Dan zie je plots hoe de straatverlichting het daglicht overneemt en dan merk je op hoeveel soorten kunstlicht er bestaan, hoe donker het bos is, maar ook hoe felverlicht een dorp of stad kan zijn.'RollercoastersAl fotografeert hij momenteel uitsluitend de natuur. Door de quarantaine moet hij in zijn nabije omgeving werken. Gelukkig woont hij dicht bij zee: 'De golven geven veel rust. Ondanks de breedte van het Kanaal, scheidt alleen de zee ons van de Britten aan de overkant. Dat vind ik een mooie gedachte.' Maar ook de duinen, het bos en de polders vormen vandaag een bron van inspiratie. 'Ik bepaal elke avond heel impulsief waar ik naartoe ga.'Hij ziet het bos groener worden, de dieren ontwaken en heeft nog nooit zoveel konijnen zien rennen als in de afgelopen drie weken. Maar de natuur wordt ook stiller en leger. 'In een bos niet zo ver van Plopsaland hoor je normaal mensen gillen op de rollercoasters. Dat is een prachtig geluid, afkomstig van een wereld waar mensen kicks opzoeken terwijl in het bos het tegenovergestelde gebeurt. Dat gegil hoor je nu niet meer. Afgelopen dagen liep er ook niemand op de dijk. Ook de lucht is nu niet meer doorkrast, er zijn veel minder vliegtuigen onderweg. Alles wordt leeg.'Elke dag plaatst Vanfleteren onder de noemer 'Corona Walks' op zijn website en sociale media een foto die hij tijdens zijn avondwandeling trok. In de frontlinie van de coronacrisis staan verplegers, dokters, politici, wetenschappers en virologen. Maar ook muzikanten en kunstenaars nemen hun verantwoordelijkheid, haalt Vanfleteren aan. 'Ik wil met mijn foto's troost brengen en van dit drama iets positiefs maken.'