The Nevers neemt ons mee naar het Londen van eind negentiende eeuw. De dagen van Queen Victoria zijn bijna geteld, en er gebeuren vreemde dingen in de hoofdstad, waar een steeds grotere groep vrouwen over bijzondere, uiteenlopende gaven blijkt te beschikken - de ene kan enkele seconden in de toekomst kijken, een andere verandert druiven in glas. Het maakt hen niet geliefd bij het patriarchaat, dat al problemen genoeg heeft met de sociale omwentelingen die de eeuwenoude verhoudingen bedreigen. Wat ook niet helpt is dat een van The Touched, zoals ze zichzelf noemen, aan het hoofd staat van een roversbende die de straten van het victoriaanse Londen vult met dood en verderf.
...

The Nevers neemt ons mee naar het Londen van eind negentiende eeuw. De dagen van Queen Victoria zijn bijna geteld, en er gebeuren vreemde dingen in de hoofdstad, waar een steeds grotere groep vrouwen over bijzondere, uiteenlopende gaven blijkt te beschikken - de ene kan enkele seconden in de toekomst kijken, een andere verandert druiven in glas. Het maakt hen niet geliefd bij het patriarchaat, dat al problemen genoeg heeft met de sociale omwentelingen die de eeuwenoude verhoudingen bedreigen. Wat ook niet helpt is dat een van The Touched, zoals ze zichzelf noemen, aan het hoofd staat van een roversbende die de straten van het victoriaanse Londen vult met dood en verderf. The Touched worden opgejaagd, vervolgd en gebruikt voor experimenten, maar ze krijgen ook steun van de rijke Lavinia Bidlow. Zij laat zoveel mogelijk van de bijzondere meisjes en vrouwen onderbrengen in The Orphanage, een schuiloord waar ze worden verzorgd en bewaakt door de nuchtere Amalia True. Naarmate The Nevers vordert, worden niet alleen de gevaren die hen beloeren talrijker, maar ook hun mogelijkheden. Het lijkt er steeds meer op dat voor deze beschimpte, onderdrukte minderheid een belangrijke taak is weggelegd. Bedenker Joss Whedon, die vorig jaar in opspraak kwam (zie kader), gold door zijn werk voor onder meer Buffy the Vampire Slayer en The Avengers als een van de grootste namen in de superheldenbranche toen hij het idee voor The Nevers pitchte. De reeks werd door HBO na een uitputtende strijd per opbod met onder meer Netflix aangekocht, en bevolkt met een minder bekende cast vol uitstekende Britse karakteracteurs en aanstormend talent, aangevoerd door Olivia Williams (Dollhouse, The Ghost Writer) en Laura Donnelly (Outlander). In de reeks wordt de term The Nevers niet gebruikt. Wat betekent de titel voor jullie? Laura Donnelly: Het heeft ermee te maken dat degenen die wij The Touched noemen, de mensen met een speciale gave, door de maatschappij gezien worden als een groep die nooit had mogen bestaan. They never should have been. Ze zijn een minderheid, een onderdrukte groep, hoewel ze eigenlijk heel bijzonder zijn. Dat is een herkenbaar gegeven. Het is ook min of meer het idee achter de X-Men van Marvel. Net als Charles Xavier in die reeks heeft Olivia's personage Lavinia Bidlow een veilige plek voor The Touched gecreëerd, die The Orphanage wordt genoemd. En net als hij zit ze ook in een rolstoel. Dat zijn wel opvallend veel gelijkenissen. Olivia Williams: Je hebt nu eenmaal bepaalde archetypes in dit genre, al kunnen mensen die niet thuis zijn in sciencefiction in Lavinia net zo goed Miss Havisham uit Great Expectations van Charles Dickens herkennen. Het briljante aan de reeks is dat ze al die bekende elementen in een doos stopt en er eens goed mee schudt. En dat er een aantal nieuwe, originele ideeën aan worden toegevoegd. Lavinia is voor mij bijzonder omdat ze in dat heel patriarchale, victoriaanse Londen een vrouw is die niemand boven zich duldt. Bovendien is ze mysterieus. Waarom staat zij als enige van haar klasse welwillend tegenover The Touched? Waarom heeft zij zeggenschap over het familiekapitaal, en niet haar broer? Ze is moeilijk te vatten, en daar hou ik wel van. Dat soort vrouwelijke personages is zowat het handelsmerk van Joss Whedon, met wie je eerder samenwerkte voor de reeks Dollhouse. Wat trekt je aan in zijn werk? Williams:Precies dat hij zoveel vrouwen de kans geeft om uit te blinken. Daarnaast ga je als actrice altijd op zoek naar plaatsen waar je nog niet bent geweest, en ik had nog nooit een personage gespeeld met zo'n zware fysieke handicap. Wat mij als rolstoelpatiënt zo getroffen heeft, is dat je volledig afhankelijk bent van de stuurvaardigheid van degene die achter dat ding aanloopt. In mijn geval was dat Tom Riley, die mijn broer Augie speelt. Hij gaf er de rolstoel de schuld van dat hij niet in een rechte lijn kon lopen. Héél frustrerend. (lacht)Laura, jij hebt in interviews al je spijt uitgedrukt over het vertrek van Whedon. Hoe was jullie werkrelatie? Donnelly: Ik heb natuurlijk ook gelezen wat er gebeurd is, maar als ik voor mezelf spreek, dan kan ik alleen maar zeggen dat The Nevers een geweldige ervaring was. Ik stond versteld van het teamwerk, de manier waarop Joss ons ondersteunde en onze mening vroeg. Bovendien had zijn werkwijze een positief effect op iedereen die onder hem stond. Dat maakt dat we, nu hij weg is, voortwerken met een groep schrijvers, regisseurs en producers die we blindelings kunnen vertrouwen. Dit is de grootste productie waarin ik al heb meegespeeld, en dan verwacht je een fabriek. In plaats daarvan was het een familie, met Joss als hoofd. Je bent achtendertig, dus ben je allicht opgegroeid met Buffy the Vampire Slayer. Was je fan? Donnelly: Hou het stil, maar ik heb nog nooit een aflevering gezien. Mijn personage Amalia lijkt naar het schijnt goed op Buffy. Ze zijn allebei heldinnen tegen wil en dank, die met frisse tegenzin de taak om de wereld te redden op zich nemen. Als de mensen mij daarop wijzen, dan beaam ik dat volmondig. (lacht) Toen ze mij voor de rol vroegen, was de pitch dat Amalia en Penance (rol van Ann Skelly, nvdr.), de uitvindster met wie ik in het weeshuis samenwerk, een soort vrouwelijke Butch Cassidy and the Sundance Kid waren. Dat was een vergelijking waar ik wel iets mee kon. The Nevers was echt het kindje van Whedon, zijn eerste grote persoonlijke project na jarenlang als huurling voor Marvel en zo te hebben gewerkt. Hoe moet het nu verder? Lag het hele verhaal al vast? Donnelly:Dat weet ik niet, maar ons is wel verteld dat de nieuwe showrunner Philippa Goslett niet zal voortwerken binnen de lijnen die Joss had uitgezet. Het is de bedoeling dat ze haar eigen ding doet. Voor ons maakt het niet veel verschil, want we hebben geen idee wat onze personages na de eerste zes afleveringen overkomt. De tweede helft van het eerste seizoen wordt op dit eigenste moment geschreven. Waarom zijn reeksen over superhelden tegenwoordig zo populair? Willen mensen een snelle oplossing voor hun problemen? Williams: Ik denk dat we die fascinatie al sinds de oudheid met ons meedragen. Ze komt voor in de Griekse en de noordse mythologie, eigenlijk in elke cultuur. De mens stond op de grond en wenste dat hij kon vliegen. Hij zag een stuk fruit in de top van een boom hangen en wou dat hij een hele lange arm had, zodat hij erbij kon zonder dat hij moest klimmen. Donnelly: Het mooie van The Nevers is dat het net de gewone mensen zijn, degenen die aan de kant geschoven worden, die over het grootste potentieel beschikken. Williams: Precies. Verhalen als deze spelen in op de menselijke conditie. Een van de eerste dingen die je als baby doet, is naar het mobiel grijpen dat boven je hoofd hangt. En daarna houdt het niet meer op. We zijn een ras dat zijn grenzen wil verleggen: de ruimte verkennen, tijdreizen... Die dingen liggen net buiten ons bereik, maar we kunnen er wel naar kijken op tv. Superhelden brengen ook de belofte van actie en epische gevechten mee. Hoe lastig zijn die in een korset? Donnelly:Dat viel goed mee. Ik heb zes weken training gehad voor we begonnen te draaien, en daarna nog eens twee keer zes weken omdat de productie zo lang stillag. De voorbereiding gebeurde zonder korset, en toen ik het voor de shoot moest aantrekken, merkte ik nauwelijks een verschil. Williams: Bij mij was het een hulp. Lavinia heeft iets aan haar ruggengraat en zit heel rechtop en stijf in haar rolstoel, terwijl ik al mijn hele leven aan yoga doe om mijn lijf zo soepel mogelijk te houden. Dat korset kwam dus goed van pas. Bovendien had ik de mensen van de kostuums gevraagd om de nek van mijn jurk heel erg strak te maken. Toen op het einde van de dag alles uit mocht en ik kon rechtstaan en wegwandelen, was ik eens zo gelukkig. In de eerste episode zegt het personage van Olivia iets interessants over de conservatieve politicus Lord Massen, gespeeld door Pip Torrens: 'We verschillen over alles van mening. Dat is het fundament van onze vriendschap.' Dat klinkt anno 2021 als een revolutionair statement. Williams: Het lijkt erop dat we het debat acher ons hebben gelaten. We weigeren nog langer om te luisteren naar mensen met wie we van mening verschillen, laat staan dat we van hen willen leren. Dat breekt mijn hart. Ik wou dat ik de schuld op de Amerikanen en hun recentste presidentsverkiezingen kon schuiven, maar helaas maken we in Groot-Brittannië hetzelfde mee. Met de Belgische politiek ben ik niet vertrouwd: kennen jullie het ook? Reken maar van yes. Williams: Voilà. Ik heb een interessante studie gelezen, die uitwijst dat twee groepen hun verschillen te boven kunnen komen door een gezamenlijk project dat mijlenver van hun discussiepunt afstaat. Protestanten en katholieken zouden bijvoorbeeld samen een brug kunnen bouwen, of een gemeenschapshuis. Het is misschien naïef, maar ik heb het gevoel dat films en tv-series iets soortgelijks doen. Wat is The Nevers anders dan een hoop verschillende mensen, elk met hun eigen ervaringen en meningen, die samenkomen om iets positiefs te maken? En als het goed is bereiken we er een hoop verschillende kijkers mee, die in ons werk iets ontdekken dat ze gezamenlijk de moeite waard vinden. Amen. Tot slot: superkrachten komen doorgaans voort uit onze wensen of angsten. Met dat in het achterhoofd, wat zou jullie superkracht moeten zijn? Donnelly: Het is niet zozeer angst, maar ik heb wel een serieuze afkeer van de geluiden die mensen maken als ze eten. Dus mijn superkracht zou zijn dat ik al die geluiden kon uitschakelen. Williams: Ik zou er momenteel alles voor over hebben om in het brein van een tiener te kunnen kijken. Proficiat, dat zijn officieel de twee saaiste superkrachten aller tijden.