Een tijdje geleden kon je op Netflix naar een minireeks over Bill Gates kijken, Inside Bill's Brain. Daarin zie je Bill en zijn vrouw Melinda als filantropen aan het werk om allerlei ziektes met heel veel geld niet op te lossen.
...

Een tijdje geleden kon je op Netflix naar een minireeks over Bill Gates kijken, Inside Bill's Brain. Daarin zie je Bill en zijn vrouw Melinda als filantropen aan het werk om allerlei ziektes met heel veel geld niet op te lossen. Je kunt zeggen: knap dat ze zo hun best doen en zo veel geld investeren, zij zijn excellente mensen. Je kunt ook zeggen: een slimme nerd koos de enige vrouw die in zijn bedrijf werkte en na decennia van blinde ambitie en het zuiverste, minst empathische kapitalisme, wordt er nu aan een soort van legacy gewerkt. En dat mag wat kosten. We hebben er in Vlaanderen nu ook zo een rondlopen. Hans Bourlon is eigenlijk niet gewoon de man achter K3 en Plopsaland, hij is schrijver die publiceert over zijn ideeën over de toekomst en wil naar eigen zeggen 'iets doen voor de wereld'. Hier is een idee, Hans en Bill en eender welke soortgenoot: maak betere producten. Ik weet dat het niet bon ton meer is om op Studio 100 af te geven. In De Morgen draaide Bart Eeckhout zich onlangs nog in vierendertig bochten om dan toch wat kritiek te geven op de cast van wat vast alweer een topproductie zal zijn. 'Maar de kinderen vinden het zo leuk.' Ja. Natuurlijk. Weet je wat kinderen ook leuk vinden? Aan het glas van een buskot likken en elke dag snoep vreten tot ze in een coma liggen. Wat dan weer de perfecte staat is voor een avondje Plop. Ik ben in se niet tegen kapitalisme. Het moordt opvallend minder mensen uit dan het communisme en hand in hand met een sterk ontwikkeld individualisme houdt het - zeker in Europa - een langdurende vrede aan de gang waar we allemaal profijt van hebben. Maar wanneer de superkapitalisten eerst een paar decennia het systeem gebruiken om dan wat stoppelbaard te laten staan, een linkser merk hybride auto te kopen en met hun al bij al beperkte verstand over de toekomst te gaan lallen of de menslievende gever te gaan uithangen, dan moet ik hard overgeven. Er zijn maar twee redenen waarom die mensen dat doen, los van te veel beschikbare tijd omdat hun bedrijf nu door echte managers wordt geleid. De eerste is ego, de tweede schuldgevoel. (Nu ja, verveling en fiscale constructies kunnen ook nog.) En ik snap dat, hoor. Je zit thuis, al het geld in de wereld op de bank, je wilt ook wel eens wat anders na een half leven in programmeertaal of kabouteravonturen. Maar moeten wij daar dan ook nog eens zo nodig deel van zijn? Kan dat niet, zoals de meeste hobby's, in de beschermde omgeving van de eigen kelder? En vooral, aan iedereen die toch zo graag flink wil wezen: begin met voor je eigen deur te vegen. Betaal je werknemers fatsoenlijk, breng niet elke twee maanden opnieuw drie miljoen ton plastic uit omdat je nu een rode knop hebt in de plaats van een grijze om je telefoon aan of uit te zetten. En werkt het kapitalistische systeem zo niet? Prima. Maar dan moet je achteraf ook niet komen vragen om goedkeuring van de mensen die wel nadenken, want daarvoor is het dan te laat. God zeg, het lijkt er wel op dat je niet alles kunt hebben in deze wereld. Fuckerdefuck!