Cheryl Strayed - in deze biopic verbeten vertolkt door Reese Witherspoon, die voor haar rol een Oscarnominatie kreeg - is een jonge vrouw die meer ballast meezeult dan de meeste twentysomethings: een door armoede en geweld getekende jeugd, een echtscheiding, een seks- én een heroïneverslaving.

Wanneer ze plots zwanger blijkt, beslist ze om het roer om te gooien en op zoek te gaan naar zichzelf. En hoe: met een manshoge knapzak en zonder voorbereiding stapt ze zo'n 1800 kilometer van de Pacific Crest Trail, een calvarietocht richting catharsis.

Zo innerlijk verknipt als Cheryl is, zo tegenstrijdig is deze adaptatie van Strayeds autobiografische bestseller door Jean-Marc Vallée, vooral bekend van Dallas Buyers Club (2013). Dankzij de sensuele fotografie van Yves Bélanger en de minutieuze montage waarmee Vallée de associatieve flashbacks vormgeeft, doet Wild denken aan Café de Flore (2011), wellicht zijn beste film.

Maar waar hij de zaken daarin liet knagen, schaaft hij hier de rafelranden af. De oorzaken van Cheryls hobbelige pad worden al te simpel voorgesteld en verwerken doet ze door zich de dingen bewust te herinneren, soms met een ergerlijke voice-over. Knap acteerwerk in een warmbloedige maar iets te tamme wildernis. (TVL)

Cheryl Strayed - in deze biopic verbeten vertolkt door Reese Witherspoon, die voor haar rol een Oscarnominatie kreeg - is een jonge vrouw die meer ballast meezeult dan de meeste twentysomethings: een door armoede en geweld getekende jeugd, een echtscheiding, een seks- én een heroïneverslaving.Wanneer ze plots zwanger blijkt, beslist ze om het roer om te gooien en op zoek te gaan naar zichzelf. En hoe: met een manshoge knapzak en zonder voorbereiding stapt ze zo'n 1800 kilometer van de Pacific Crest Trail, een calvarietocht richting catharsis. Zo innerlijk verknipt als Cheryl is, zo tegenstrijdig is deze adaptatie van Strayeds autobiografische bestseller door Jean-Marc Vallée, vooral bekend van Dallas Buyers Club (2013). Dankzij de sensuele fotografie van Yves Bélanger en de minutieuze montage waarmee Vallée de associatieve flashbacks vormgeeft, doet Wild denken aan Café de Flore (2011), wellicht zijn beste film. Maar waar hij de zaken daarin liet knagen, schaaft hij hier de rafelranden af. De oorzaken van Cheryls hobbelige pad worden al te simpel voorgesteld en verwerken doet ze door zich de dingen bewust te herinneren, soms met een ergerlijke voice-over. Knap acteerwerk in een warmbloedige maar iets te tamme wildernis. (TVL)