Er gaat dit jaar eigenlijk geen week voorbij of we moeten het over Donald Glover hebben. Omdat het tweede seizoen van zijn baanbrekende tv-serie Atlanta even geestig, inventief en melancholisch als het eerste blijkt te zijn. Omdat hij, als zijn muzikale alter ego Childish Gambino, een nummer uitbrengt - This Is America - met een nog groter hitpotentieel dan Rebone en Sober. Omdat de clip daarvan, waarin hij al dansend een zwarte muzikant een kogel door het hoofd jaagt en een heel gospelkoor neermaait (op een slimme manier alluderend op racisme, wapengeweld en andere dingen die Amerika niet zo great maken), tot een stortvloed aan reacties, analyses en interpretaties leidt. Omdat hij vervolgens weigert zelf toelichting te geven bij wat hij daar nu precies mee bedoelde. En recent nog: omdat hij in Cannes op de rode loper verscheen in een luchtblauw Gucci-maatpak met witte mocassins en dito strik, terwijl alle andere mannen zich lieten vangen aan de traditionele zwarte tux.
...

Er gaat dit jaar eigenlijk geen week voorbij of we moeten het over Donald Glover hebben. Omdat het tweede seizoen van zijn baanbrekende tv-serie Atlanta even geestig, inventief en melancholisch als het eerste blijkt te zijn. Omdat hij, als zijn muzikale alter ego Childish Gambino, een nummer uitbrengt - This Is America - met een nog groter hitpotentieel dan Rebone en Sober. Omdat de clip daarvan, waarin hij al dansend een zwarte muzikant een kogel door het hoofd jaagt en een heel gospelkoor neermaait (op een slimme manier alluderend op racisme, wapengeweld en andere dingen die Amerika niet zo great maken), tot een stortvloed aan reacties, analyses en interpretaties leidt. Omdat hij vervolgens weigert zelf toelichting te geven bij wat hij daar nu precies mee bedoelde. En recent nog: omdat hij in Cannes op de rode loper verscheen in een luchtblauw Gucci-maatpak met witte mocassins en dito strik, terwijl alle andere mannen zich lieten vangen aan de traditionele zwarte tux. Glover was in op het filmfestival voor de première van Solo: A Star Wars Story. In die Jedi- en Vader-loze spin-off over de jonge Han Solo leent hij zijn charme en ironie aan Lando Calrissian, een personage dat eerder al de grote jan uithing in de classics The Empire Strikes Back (1980) en Return of the Jedi (1983). First we take Atlanta, then we take America en als we dan toch bezig zijn, nemen we Cannes en a galaxy far far away er meteen bij. 'Bonjour', grijnst de 34-jarige nieuwkomer in het Star Wars-universum. Hij mag meteen uitleggen wat hij met George Lucas' geesteskind heeft. De oorspronkelijke Star Wars-trilogie dateert van voor je geboorte. Wat is jouw band ermee? Donald Glover: Mijn vader raakte maar niet uitverteld over die films. Ze hebben een belangrijke rol in zijn leven gespeeld. Toen de franchise in 1999 nieuw leven werd ingeblazen met The Phantom Menace zijn we samen in de rij gaan staan. Helemaal opgekleed. Alden Ehrenreich, die in de nieuwe film de jonge Han Solo speelt, zocht Harrison Ford op in de hoop wat tips te krijgen. Heb jij jouw voorganger, Billy Dee Williams, ook geraadpleegd? Glover: Ik heb hem ontmoet, ja. Hij heeft me intussen via sms laten weten dat ik goed werk heb geleverd. In de aanloop naar de audities heb ik goed gekeken naar wat hij deed, maar ik ben daarmee gestopt zodra ik de rol had. Het leek me een slecht idee om hem te imiteren. Ik heb wel een paar kleine dingetjes overgenomen die ik schattig vond en die hopelijk een brug tussen de jonge en de oude Lando slaan. Nu, veel goede raad had Billy Dee ook niet voor mij. Hij liet me de hele tijd ratelen en hield het op: 'Zorg vooral dat je het publiek bekoort.' Dat is wel goed gezien. Lando is geen vechtjas of piloot, Lando charmeert en laat anderen het vuile werk voor hem opknappen. Wat vindt een stijlbewuste man als jij van Lando's voorkeur voor schoudermantels? Glover: Visueel maken ze het verschil, maar de meeste capes zijn niet zo prettig om te dragen. Een cape die tot op de grond valt, is in de eerste plaats ook een statement: I am the king. Maar als je een cape gebruikt om er cool uit te zien - ik ben geen koning - mag hij volgens mij niet verder reiken dan de heupen. Tenzij je Superman bent en iedereen die met je outfit lacht een pak rammel kunt geven. Halverwege de opnames werd regisseursduo Christopher Miller en Phil Lord vervangen door Hollywoodveteraan Ron Howard. Hoe kijk jij tegen die drastische, ongebruikelijke ingreep aan? Glover: Over die wissel is heel wat te doen geweest. Nochtans was het geen vechtscheiding. (lacht) Ik zag het niet aankomen, heb er eerlijk gezegd zelfs weinig van gemerkt. Dat heeft er misschien mee te maken dat ik nog nooit in zo'n grote film had meegespeeld. Mogelijk is Solo zelfs de grootste film waarin ik ooit te zien zal zijn, want wat is er groter dan Star Wars? Ik bedoel maar: omdat ik nergens mee kan vergelijken, vond ik alles normaal. Ik dacht telkens: 'Zo gaat het er op de set van een grote film aan toe.' Je wreef je de ogen uit. Glover: De hele periode in Pinewood Studios was gek. Ik voelde me als een schooljongen die maar bekende mensen tegen het lijf bleef lopen. Iets verderop waren ze de nieuwe Jurassic World aan het draaien. Ik was aan het lunchen met Rian Johnson, de regisseur van The Last Jedi, toen een kleine vrouw me op de schouder tikte en liet weten dat Ron Howard met me wilde lunchen. 'Wablief, Ron Howard? Echt? Waarom?' Hij was superlief en vriendelijk. Geen van ons beiden wist op dat moment dat hij enkele maanden later de regie van Solo zou overnemen. Nu, Ron heeft alle soorten films gemaakt, racefilms en spacefilms, dus zo'n racing in space moest hij ook wel aankunnen. Wat viel je als groentje nog op? Glover: Niemand op de set loopt er de kantjes af. Echt niemand. Je komt toe en je ziet iemand met engelengeduld Wookie-kostuums naaien. Je ziet poppenmakers die dolbij zijn dat ze een alien 250 gezichtspieren kunnen meegeven. Het is allemaal veel ambachtelijker en intiemer dan je zou denken. Ik keek vroeger erg graag naar The Thing (1982), de horrorklassieker van John Carpenter. Hoe groot en afstotelijk die monsters ook zijn, bedacht ik me, iemand heeft van hen gehouden en er met hart en ziel aan gewerkt. Iemand anders bedacht dat het weglaten van muziek de film nog veel enger zou maken. Al die kleine dingen kunnen een enorm verschil maken. Er wordt gefluisterd dat een van de volgende spin-offs om Lando Calrissian, jouw personage, zal draaien. Glover: Yeah. Dat zou fun zijn. Het leven is duur, dus ik wil wel. Maar er is geen concreet project, hoor. Scenarist Jonathan Kasdan noemde Lando een panseksueel, iemand die zich in de liefde tot verschillende identiteiten en geslachten aangetrokken voelt. Heeft Lando iets met L3-37, de droid die de revolutie predikt? Glover: Dat laat ik aan jouw verbeelding over. Als je de ander - wie hij of zij ook is - een veilige omgeving biedt en er zelf een terugkrijgt, als dat wederzijds respect er is, mag je doen wat je wil met wie je wil. Wat dat betreft: deze film doet je beseffen dat Chewbacca geen enkele reden heeft om met Han Solo op te trekken: hij is een betere piloot, een betere vechter, hij is sterker, hij is slimmer... Hij moet niet bij Han blijven, hij wil het. Hij houdt van die jongen, ook al zal hij hem overleven. Dat is ware liefde, toch? Sommige Star Wars-fans wilden Solo boycotten. Ze hadden het moeilijk met het idee van de spin-off en de vervanging van Harrison Ford. Glover: Ik heb van Solo genoten. De zwaardere thema's komen in Star Wars aan bod, Solo is meer een coming-of-age- Star Wars. De personages zijn al gekend en je kunt je dus meer grapjes en dwaasheden veroorloven. De achtjarige Donald Glover zou dol geweest zijn op deze action ride.En daarbij: Harrison Ford opvolgen, hoe doe je dat? Voor een jonge acteur heeft Alden Ehrenreich het supergoed gedaan. Het was dapper om het überhaupt te willen doen. Hij wist goed waar hij aan begon. En net als Heath Ledger toen hij The Joker ging spelen, was Alden zo verstandig om er geen acteerduel van te maken, maar zijn eigen weg te gaan. Het punt van de film is dat de jonge Solo nog niet de Solo van Harrison Ford is. Waar zit 'm het verschil? Glover: De jonge Solo is veel naïever. Hij gelooft nog in de romantiek van een Springsteen-song: ik laat dit verschrikkelijk dorp achter me, neem mijn meisje mee en samen verkennen we de galaxy. Solo is de grootste naïeveling in de film. Hij moet nog leren dat die naïviteit soms hinderlijk is als je wilt overleven. Dat idee heb ik zelf ook al aangekaart in mijn eigen werk. Voor mij is Solo: A Star Wars Story heel erg een millennialfilm. Millennials denken dat ze alles kunnen veranderen maar zo gemakkelijk is dat niet. Het gaat niet slecht omdat we met slechte mensen opgescheept zitten maar omdat we niet perfect zijn en omdat ons systeem niet perfect is. Op het einde beseft Han Solo dat we allemaal een beetje moeten liegen en bedriegen om te overleven. Op het einde van de dag moet je voor jezelf opkomen, zonder daarom jezelf te verloochenen. Atlanta is helemaal jouw baby. Je schreef de scenario's, bedacht muziek, speelde de hoofdrol en nam soms ook de regie voor je rekening. Hoe voelt het dan om mee te spelen in een franchise waar je zo goed als niets over te zeggen hebt? Glover: Het is best fijn om eens niet te moeten piekeren over rewrites, praktische beslommeringen en andere vraagstukken. Je moet er enkel voor zorgen dat je op tijd op de set bent en op het juist moment geconcentreerd bent. Je hebt nauwelijks ergens controle over. Zelfs in je improvisaties ben je beperkt. Er staan experts op de set die je meteen terechtwijzen als je woorden gebruikt die in Star Wars niet bestaan. Banaan bijvoorbeeld bestaat er niet. Klinkt vreselijk. Glover: Ik ben dat totaal niet gewoon maar het deed me deugd om me eens te laten meevoeren. Als ik aan de beurt was, deed ik mijn best om voor wat magie te zorgen. Een 'goed zo!' van Ron Howard, daarvoor doe je het. Zodra ik de cape aflegde was ik weer gewoon mezelf en kon ik naar huis om daar eventueel verder te werken aan iets waar ik wel mee samenval en waar ik wel de totale controle over heb. Je kunt al je neuroses kwijt in een script of in muziek. Soms is dat ook om gek van te worden. Afwisseling is welkom. Toevallig nog niet teruggekomen op je weigering om de clip van This Is America wat toe te lichten? Welke interpretaties gaan de goeie richting uit? Glover: Goed geprobeerd, maar nee. Ik vind niet dat het aan mij is om uit te leggen of te contextualiseren. Ik zou me daar heel slecht bij voelen. Al wat ik bedenk en maak, is bedoeld voor het publiek. Aan de mensen om er wat van te maken. In dat opzicht is er geen verschil met Star Wars: bekijk het en haal eruit wat je wilt.