Tussen de bouwplannen van Donald Trump en de arrestatie van drugskoning El Chapo door zou je bijna vergeten dat, naast narcotica en goedkope werkkrachten, ook cinema tot Mexico's beste exportproducten behoort. Alfonso Cuarón, Alejandro González Iñárritu en Guillermo del Toro versnijden bijna jaarlijks Hollywoodclichés tot pure klasse. En Amat Escalante trakteert 's werelds grootste filmfestivals op uppercuts met zijn grauwe realistische films. Het leverde hem al de prijs voor beste regie op in Cannes (voor zijn vorige film Heli) en in Venetië (voor La región salvaje).
...

Tussen de bouwplannen van Donald Trump en de arrestatie van drugskoning El Chapo door zou je bijna vergeten dat, naast narcotica en goedkope werkkrachten, ook cinema tot Mexico's beste exportproducten behoort. Alfonso Cuarón, Alejandro González Iñárritu en Guillermo del Toro versnijden bijna jaarlijks Hollywoodclichés tot pure klasse. En Amat Escalante trakteert 's werelds grootste filmfestivals op uppercuts met zijn grauwe realistische films. Het leverde hem al de prijs voor beste regie op in Cannes (voor zijn vorige film Heli) en in Venetië (voor La región salvaje). De Mexicaanse cineast weet perfect hoe hij indruk moet maken. Met de grimmige kartelthriller Heli (2013) schroeide hij al beelden van brandende genitaliën en smeulende alledaagse gruwel op ons netvlies. In het atypische familiedrama La región salvaje leidt hij nu seksueel gefrustreerden naar een boshut, waar ze zich aan hun seksuele appetijt overgeven met een inktvisachtig ruimtewezen. En dat terwijl buiten een dierenorgie aan de gang is. Voor wie nu al afhaakt: gratuit zijn al die aanschouwelijke beelden niet. Amat Escalante: Al enkele jaren heerst er een epidemie in Mexico die dagelijks het leven kost aan vrouwen: ze worden verkracht, misbruikt, vermoord en niemand die er iets aan doet. Homo's hebben het ook bepaald niet makkelijk. La región salvaje is geïnspireerd op de voorpagina van een slecht maar veelgelezen lokaal krantje. Een tijdje geleden prijkte daarop een foto van een verdronken man, vergezeld van een enorm denigrerende kop. De krant lachte de man gewoon uit omdat hij homo was. Guanajuato, de regio waar ik vandaan kom, is conservatief en religieus, maar dit probleem zie je in het hele land. Waar komt al dat geweld tegen homo's en vrouwen vandaan? Hoe hard ik ook probeerde, ik kon het maar niet begrijpen. Daarom voegde ik aan de film een scifilaagje toe. Sciencefiction is in dit land soms minder absurd dan de realiteit. Escalante: Ik kom meestal bij familie en seksuele frustratie terecht, een thema dat wel vaker in mijn films opduikt. La región salvaje onderzoekt wat er gebeurt als je je gevoelens en je geaardheid niet mag uiten. Zo moet Ángel, een van de hoofdpersonages, bij een vrouw zijn, terwijl hij liever bij haar broer zou vertoeven. Misschien komt zijn gewelddadigheid wel deels uit die opgekropte verlangens en gevoelens voort. Escalante:Ik had het nodig om het innerlijk van de personages te tonen. Het staat symbool voor elke relatie, maar dan uitvergroot. Zit je relatie goed, dan is het hemels. Gaat het slecht in je relatie, stel dan orde op zaken of maak je uit de voeten voor het uit de hand loopt. Escalante:Ik heb er pas achteraf van gehoord. (lacht) Misschien is het monster daardoor beïnvloed, maar dan door de lens van de Japanse fotograaf Nobuyoshi Araki (ook bekend van zijn iconische Björk- en Lady Gaga-foto's, nvdr.). Araki heeft enkele series gemaakt waarin hij rauwe inktvissen tussen de benen van vrouwen legt en ze daarna in close-up fotografeert. Het was trouwens erg moeilijk om een goed monster te ontwerpen. Het moest je kunnen vastnemen en op verschillende manieren plezieren, het mocht niet te veel op andere filmmonsters lijken en het moest sensueel en realistisch genoeg ogen. Escalante: Het is gemakkelijker om iets te creëren wat je nog nooit gezien hebt dan iets waar je wel een beeld van hebt. Maar specialeffectsman Peter Hjorth wist er wel raad mee. Hij werkt al sinds Dancer in the Dark (2000) met Lars von Trier. Op de set van diens Antichrist (2009) heeft hij wel geleerd hoe je dieren op vreemde manieren kunt gebruiken. (lacht)Escalante: Ik weet het niet. Er zijn seksueel provocatievere films. (denkt na) Ik vind porno net als geweld iets mysterieus en interessants. Dat heeft vooral te maken met hoe ik naar dingen kijk en mijn nieuwsgierigheid naar de reacties daarop. Als je het commerciële aspect en de uitbuiting ervan even buiten beschouwing laat, heeft porno iets moois en intiems. Het laat je toe iets verborgens heel gedetailleerd te tonen. Als er geen porno was, hoe zou je dan op die manier naar seks kunnen kijken? Je kunt tijdens seks naar jezelf kijken en zien hoe je penis in wat dan ook verdwijnt, maar dan nog. Ik ben een visuele cineast, die graag dingen toont die we anders niet zouden zien, of die we niet gewoon zijn om te zien. Wat gebeurt er als je iets toont en het publiek niet kan wegkijken? Ik experimenteer graag met de grens van wat nog dragelijk is om te zien, en wat niet meer. Escalante: Weet je, enkele jaren geleden ontdekte ik dat in elk van mijn films een shot zit waarin een vrouw de afwas doet met haar rug naar de camera. Sindsdien noem ik dat het Jeanne Dielman-shot. Ook in La región salvaje zit weer zo'n tafereel. De dag na de opnames van die scène hoorde ik dat Akerman zelfmoord had gepleegd. Ik was in shock. Zonder het te weten, hadden we op haar sterfdag hulde aan haar gebracht.