Locatie: in en rond Brussel + de Hoge Venen
...

Het glas van Sam Louwyck is halfleeg. In Witz van Martine Doyen speelt hij Franck, die na een werkongeval in een steengroeve zijn gevoel voor humor kwijt is. Doyen: 'Franck wordt al snel depressief en wil zich in een diepe mijnkrater storten.' Hij wordt gered door Estelle (Sandrine Blancke), een comédienne die hem onbedoeld doet ginnegappen. Onbedoeld, want eigenlijk is Estelle in hetzelfde bedje ziek: ook zij heeft haar lachvermogen verspeeld, door een hersenletsel. 'En Franck wil haar op zijn beurt genezen.' Het ene na het andere plan, onder meer een workshop lachyoga met clowns, faalt. Uiteindelijk trekken Franck en Estelle naar Canada om hun gevoel voor humor te heroveren via een rondje katajjaq. 'Dat is een duel tussen Inuit-vrouwen, waarbij de ene de andere met keelzang en rechtstreeks oogcontact probeert te doen schateren. Oorspronkelijk dienden die keelklanken om de mannen de weg naar huis terug te laten vinden wanneer ze op de ijsvlaktes gingen jagen. Je verliest daar nogal makkelijk je oriëntatie.' De plot van Witz is nogal surrealistisch, geeft Doyen grif toe. 'Nochtans kreeg ik het idee door een waargebeurd verhaal. Een motard moest, na een scheurtje in een hersenkwab, opnieuw associatief leren denken. Een soort humorheropvoeding, ja. Dat gezegd zijnde: zo realistisch mogelijke films zijn er al genoeg. Ik filosofeer liever.' Niet dat haar film daarom geen link met de actualiteit zou bevatten. 'In eender welke populaire talkshow gaan tegenwoordig komieken politieke figuren te lijf. Grappig, ongetwijfeld, maar zo maak je wel deel uit van wat je bekritiseert. Humor hoort nonconformistisch te zijn. De politieke incorrectheid die nu de norm is, is dat niet. Dat kan gevaarlijk zijn.'