Damien Chazelle
...

In volle Make America Great Again-tijden brengt Damien Chazelle zijn volk opnieuw naar de maan, maar hij laat in deze Neil Armstrong-biopic wel na het moment te tonen waarop de Stars and Stripes in de korst van de grote kaasbol worden geplant. 'Schande!' kreet de president, die prompt liet weten de film níét te willen bekijken. De erven-Armstrong waren wel blij met de film, net als de verzamelde Lügenpresse. Zij prees de realistische, diepmenselijke toon van First Man, waarin Chazelle de beroemdste astronaut ter wereld dichter op de huid zit dan Buzz Aldrin in de capsule van Apollo 11. Ryan Gosling zit in de rol van Armstrong op Oscar-koers, maar het is Chazelle die hier een hattrick scoort, na zijn doorbraakfilm Whiplash (2014) en de prijswinnende musical La La Land (2016).12/10, 19.45; 13/10, 22.30; 15/10, 10.00 (Kinepolis). Sinds hij in 2012 Mads Mikkelsen door de achterklap van een kleine gemeenschap liet opjagen in Jagten, lijkt Thomas Vinterberg eindelijk de belofte van zijn moderne klassieker Festen (1998) te zullen inlossen. Sindsdien is Kursk al de tweede film waarin hij het pad van Matthias Schoenaerts kruist - na het kostuumdrama Far from the Madding Crowd (2015). In Kursk - gebaseerd op de ramp met de gelijknamige onderzeeër in 2000, waarbij de Russische autoriteiten hulp van buitenaf weigerden en 112 bemanningsleden het leven lieten - spelen angst, woede en radeloosheid een slopend kat-en-muisspel op de bodem van de zee. Schoenaerts staat als kapitein Mikhail Kalekov aan het hoofd van een uitgelezen ensemblecast, waarin verder ook Colin Firth, Léa Seydoux en die goeie oude Max von Sydow (89!) opvallen.12/10, 20.15; 15/10, 17.00; 16/10, 22.30 (Kinepolis). Nadat hij in zijn doorbraakfilm After Life (1998) met een fijn penseel het hiernamaals had hertekend, is de Japanse meester Hirokazu Kore-eda zich gaan toeleggen op afgemeten familiedrama's als Nobody Knows (2004) en Like Father, Like Son (2013), waarin hij zijn personages met minzame buiging lastige dilemma's voor de voeten legt. Hij houdt als regisseur, schrijver en monteur al twintig jaar een hoog niveau aan, waardoor je zijn Gouden Palm op het jongste filmfestival van Cannes net zo goed een oeuvreprijs zou kunnen noemen. Toch is Shoplifters een van zijn beste. De film gaat over een familie die in Tokio op alle mogelijke manieren het hoofd boven water probeert te houden. Tijdens een winkeldiefstal nemen ze een dakloos meisje mee naar huis. In alledaagse, schijnbaar onopvallende taferelen onderzoekt Kore-eda vervolgens wat het betekent om een familie te zijn, een eenheid binnen het grotere geheel van de maatschappij. Shoplifters is een grootse film, bestaande uit vele kleine scènes.12/10, 20.00; 15/10, 14.30; 18/10, 10.00 (Kinepolis). Heeft niks te maken met het gelijknamige theaterstuk van Eugene O'Neill - de titel was gewoon te goed om hem maar één keer te gebruiken. Deze neonoir van de Chinese regisseur Bi Gan, wiens poëtische debuut Kaili Blues drie jaar geleden werd bejubeld door goed volk als Guillermo del Toro, draait om de zoektocht van een man naar een vrouw die hij lang geleden bemind heeft. De labyrinthische plot is echter niet de voornaamste attractie. Iets over halfweg gaat het hoofdpersonage Luo een bioscoop binnen en zet hij een 3D-brilletje op - het sein voor de kijker om hetzelfde te doen. Daarna eindigt de film met een 55 minuten durende longshot waarmee Bi Gan zieltjes won in Cannes en die hem vergelijkingen opleverde met iedereen van Andrej Tarkovski tot Wong Kar-wai. Een hypnotische film van een buitenaardse visuele schoonheid.11/10, 22.30; 12/10, 17.00 (Kinepolis). Na zijn tv-reeks The Young Pope keert Paolo Sorrentino terug naar het grote scherm voor zijn meest politieke film sinds Il Divo. In Loro schetst hij een exuberant portret van de Milanese keizer Silvio Berlusconi en diens gevolg, boordevol coke, corruptie en bunga bunga. Een Wolf of Wall Street over de machtigste man van Italië draaien en erbij vertellen dat je film over de 'triomf der vulgariteit' gaat, daar moet je een stel forse ballen voor hebben. Loro, waarin sommige Amerikaanse journalisten net zo goed een epos over hun eigen president menen te lezen, bestond oorspronkelijk uit twee afzonderlijk uitgebrachte films van samen 204 minuten. In Gent krijgt u de herknipte versie van dik twee uur te zien waarmee Sorrentino naar de Oscars hoopt te trekken.11/10, 21.30; 17/10, 17.00 (Kinepolis); 16/10, 19.45 (Studio Skoop). Er verschijnen dit jaar twee films over de aanslagen van Anders Breivik in Oslo en op het eiland Utøya, die op 22 juli 2011 aan in totaal 77 mensen het leven kostten. De ene verschijnt op 10 oktober op Netflix en is van Paul Greengrass, de Jason Bourne-regisseur die met Bloody Sunday (2002) en United 93 (2006) overvloedig bewees uit waargebeurde gruwel memorabele films te kunnen puren. Toch is de andere, deze Utøya 22. juli van Erik Poppe, misschien wel de betere film. De Noor plaatst de kijker midden in de actie: hij vertelt het verhaal van de raid op Utøya in één take, in realtime, van minuut tot minuut, met als enige soundtrack het geluid van de 405 kogels die werden afgevuurd. 'Na de aanslagen ging alle aandacht uit naar Breivik. Over hem weten we inmiddels alles, over de slachtoffers bijna niets', zegt Poppe. 'Met mijn film wil ik dat rechtzetten.'17/10, 19.30; 18/10, 14.30; 19/10, 22.30 (Kinepolis). A Year in the Life is zeker niet de eerste documentaire over Ingmar Bergman - er werden er dit jaar alleen al twee gepresenteerd in Cannes. Het is zelfs niet de eerste Bergman-docu van Jane Magnusson, die ook al Trespassing Bergman(2013) uitbracht. Toch zijn er weinig redenen te bedenken om de regisseuse niet te volgen naar 1957, het kanteljaar waarin de Zweedse chef met The Seventh Seal en Wild Strawberries een enkeltje richting onsterfelijkheid boekte. Hij regisseerde dat jaar ook vier grote theaterproducties en hield er met evenveel vrouwen relaties op na. Het portret dat Magnusson van hem schetst, wordt geloofd om zijn veelzijdigheid: ze analyseert zijn immense werkdrift en grote seksuele honger, maar raakt ook Bergmans flirt met het nazisme aan. Het resultaat is een indringende blik in de psyche van een van de grootste kunstenaars van de twintigste eeuw.11/10, 14.30; 12/10, 20.00; 15/10, 17.30 (KaskCinema). 'Niets is puurder dan de as van een vulkaan. Alles wat op hoge temperatuur brandt, wordt gezuiverd', zegt de vrouwelijke hoofdpersoon in Ash Is Purest White. In de nieuwe van Jia Zhangke, de Chinese meester met een abonnement op Cannes, wordt in een troosteloos stadje ingezoomd op de complexe relatie tussen een plaatselijke gangster en de schone die voor hem vijf jaar naar de gevangenis gaat. Hoewel de film nogal wat elementen van een klassiek gangsterdrama bevat, is het dat geenszins. Ash Is Purest White speelt zich af tussen 2001 en oudejaarsavond 2017. In de tussenliggende 145 minuten ontvouwt zich traag maar zeker een aangrijpend liefdesverhaal, waarbij Jia uitgebreid de tijd neemt om zijn protagonisten te portretteren tegen de achtergrond van een van zijn stokpaardjes: de pijlsnel veranderende Chinese maatschappij.17/10, 21.30; 18/10, 14.15; 19/10, 17.30 (Kinepolis). Cold War, de eerste film van Pawel Pawlikowski sinds hij in 2015 een Oscar won voor het Holocaust-drama Ida, laat zien dat de Poolse veteraan zich door zijn prijs hoegenaamd niet onder druk heeft laten zetten. In dit in impressionistisch, in zwart-wit gedraaid liefdesdrama, losjes gebaseerd op de avonturen van zijn eigen ouders, volgen we een Poolse muzikant en zijn minnares die in de jaren vijftig van de vorige eeuw de oversteek van Oost naar West proberen te maken. 'Ik heb de tumultueuze liefdesgeschiedenis van mijn ouders ooit eens uit de doeken gedaan aan mijn goeie vriend Alfonso Cuarón, en hij zei: "Dit is het beste verhaal dat je me ooit verteld hebt. Maak er een film over!"' Zeg maar dank je Fons, want Cold War is een jazzy rêverie die u niet licht zult vergeten. Pawlikowski kreeg er in Cannes terecht de prijs voor beste regisseur voor.15/10, 19.45; 16/10, 14.30 (Kinepolis); 17/10, 22.30 (Sphinx Cinema). 'Een kafkaiaans Casablanca', zo noemde een recensent deze film van Christian Petzold, bij ons nog altijd het bekendst van zijn kille Oostblokdrama Barbara (2012). Net als Humphrey Bogart in Michael Curtiz' oerklassieker is de hoofdfiguur in Transit ternauwernood ontsnapt uit Parijs. Hij bemachtigt de papieren van een schrijver die zelfmoord gepleegd heeft en moet drie weken in Marseille zien te overbruggen tot een boot hem naar Mexico kan brengen. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de Duitse schrijfster (van Joodse afkomst) Anna Seghers, die het parcours Parijs-Marseille-Mexico in 1940 zelf heeft afgelegd. Petzold haalt het verhaal echter weg uit WO II en parkeert het op een onbestemd moment in wat zowel het heden als de nabije toekomst kan zijn. Een meesterlijke zet, die Transit universeel en meer dan een beetje unheimlich maakt.11/10, 20.00; 12/10, 17.30; 16/10, 17.15 (Kinepolis). Gouden Palm-winnaar Nure Bilge Ceylan keerde dit jaar naar Cannes terug met deze Wild Pear Tree. De film draagt dezelfde naam als de debuutroman die hoofdfiguur Sinan gepubliceerd wil zien, een autobiografische mijmering over het landschap waarin hij is opgegroeid. De ironie wil dat Sinan, pas afgestudeerd als leraar, door geldgebrek gedwongen wordt om ook fysiek naar zijn geboortegrond terug te keren. Dat is niet naar zijn zin: hij beschouwt de dorpelingen als boeren en heeft problemen met zijn vader, wiens gokverslaving zijn familie op het randje van de armoede brengt. De regisseur van Once Upon a Time in Anatolia (2011) en Winter Sleep (2014) voegt alweer een topper aan zijn oeuvre toe, waarin het tempo van het Turkse platteland eerst het scherm vult, en vervolgens de hele zaal.15/10, 20.00; 17/10, 15.30 (Kinepolis). Een gevangenisfilm in deep space: dat had Claire Denis voor ogen met haar eerste Engelstalige prent. We volgen een groep criminelen op zoek naar een nieuwe energiebron. Aan boord van hun ruimteschip worden ze onderworpen aan de experimenteerdrift van Dr. Dibbs (Juliette Binoche), een wetenschapster die niet zozeer in het officiële doel van de missie geïnteresseerd lijkt - zij wil vooral dat de gevangenen zich voortplanten. Denis wisselt trage naargeestige scènes af met korte uitbarstingen van seks en geweld in de 'Fuckbox', waar de gevangenen hun frustraties kunnen afreageren. Na de dood van Philip Seymour Hoffman moest de regisseuse op zoek naar een nieuwe leading man. Ze vond die in Robert Pattinson, die alweer een gewaagde rol aan zijn steeds mooier wordende verzameling toevoegt. Let op het moment waarop hij solo een liedje van Tindersticks zingt.19/10, 19.45 (Kinepolis). Dansers. Een feest. Vinyl. Sangria. Meisjes. Een kind. Een vlag. Sangria. Een gang. Een spiegel. Een woud. Sangria. Gelach. Sneeuw. Geschreeuw. Sangria. Dansers. Een mes. Bloed. Tranen. Vuur. Dat zijn de begrippen waaromheen, volgens de cryptische trailer, de vijfde film van shockfilmer Gaspar Noé is opgebouwd. Critici hebben daar - verrassing! - de woorden 'seks' en 'automutilatie' aan toegevoegd, en een onder hen omschreef Climax als Fame meets Marquis de Sade. In het kort: na een repetitie bouwt een gezelschap van jonge dansers een feestje, niet wetende dat iemand lsd in de sangria heeft gedaan. Meer hoeft u niet te weten. Sinds hij in 2002 mensen in Cannes de zaal uit joeg met de minutenlange verkrachtingsscène van Monica Bellucci in Irréversible, heeft Noé zijn publiek altijd gegeven waar het heimelijk om vroeg: een hypergestileerd inkijkje in de hel.16/10, 22.00 (Kinepolis); 17/10, 14.30 (Sphinx Cinema). Tot drie keer toe heeft Willem Dafoe al naast de Oscar voor beste mannelijke bijrol gegrepen - de laatste keer dit jaar nog met de neorealistische parel The Florida Project. Zijn rol als Vincent van Gogh in Julian Schnabels At Eternity's Gate lijkt het geknipte moment om het ook eens in een andere categorie te proberen. Op de vraag of een zoveelste Van Gogh-biopic nog wel wenselijk was, antwoordde Schnabel: 'Ja, want er was nog nooit een film over hem gemaakt door een schilder.' Goed punt. De regisseur beoogt geen volledig levensverhaal van de gedoemde schilder - hij laat de uitbarstingen van waanzin bijvoorbeeld buiten beeld - maar lijkt door Van Goghs ogen naar de natuur te kijken. De scènes waarin de meester aan het werk is bruisen van het leven, net als de adembenemende prestatie van Dafoe.10/10, 19.45; 12/10, 14.30; 15/10, 22.30 (Kinepolis).Anders dan Emma Stone, Rachel Weisz en Olivia Colman is het sardonische kostuumdrama The Favourite zelf niet in een keurslijf geperst. De eerste film die regisseur Yorgos Lanthimos niet zelf (mee)schreef, draagt wel degelijk de stempel van de Griek die zich de afgelopen jaren dankzij Dogtooth, The Lobster en The Killing of a Sacred Deer tot het nieuwe favoriete snoepje van de fijnproever uitgroeide. Plaats van actie is het Britse hof in de vroege achttiende eeuw, waar tussen Sarah Churchill (Weisz) en haar nicht Abigail Masham (Stone) een venijnige strijd losbarst voor de titel van favoriete hofdame van Queen Anne (Colman). Dat de drie vrouwen in een broeierige driehoeksrelatie verwikkeld zijn en ook niet de héle tijd een korset dragen, deed velen nog net dat tikje meer naar The Favourite uitkijken. Lanthimos kreeg er op het filmfestival van Venetië de Grote Juryprijs voor.16/10, 20.00; 18/10, 17.30; 19/10, 22.30 (Kinepolis). Er loopt een rechte lijn van Clark Gable over James Stewart en Paul Newman naar Robert Redford, de laatste klassieke Hollywood-ster, die afgelopen augustus liet weten dat hij op pensioen gaat. Regisseur David Lowery (Pete's Dragon) zwaait hem uit in stijl: in The Old Man & the Gun laat hij zijn onkreukbare held nog één keer schitteren als een oude bankovervaller die - ironie! - het gangsterleven niet kan opgeven. Deze kleine, vlot verteerbare gangsterfilm met gelijke doses drama past The Sundance Kid als een handschoen. Hij weet zich bovendien omringd door goed volk als Casey Affleck, Danny Glover, Tom Waits en Sissy Spacek, die in dit op feiten gebaseerde verhaal de laatste liefde van de oude gangster speelt. Veel plezier op de petanquebaan, Robert. En merci voor de mooie films.13/10, 20.00; 14/10, 17.00; 16/10, 22.30 (Kinepolis).